فقط و فقط با اقدام زهرا عليها السّلام براى باز كردن در و پاسخ به مهاجمان امكانپذير بود و بس .
( 1 ) قابل ملاحظه اينكه به رغم وضوح اين مسأله ، برخى واژههايى به كار مىبرند كه با حقيقت سازگار نيست . مثل : بازداشت على ، به تسليم واداشتن معارضه ، و مقابله با تمرّد و . . .
گويى به نظر اينان نشستن على عليه السّلام در خانه و پاسخ دادن زهرا عليها السّلام از ترس بازداشت على عليه السّلام بوده نه بر اساس برنامهاى كه هدف آن نقش بر آب كردن توطئه مهاجمان بود و به رغم همهء مصائبى كه على و فاطمه عليهم السّلام در اين راه تحمل كردند ، به خوبى ، موفق شدند .
( 2 ) 2 - واضح بود كه مقابلهء با مهاجمان با عنف و شمشير ، خواسته مهاجمان بود تا حدود زيادى در خدمت و به نفع مصالح آنان ؛ چيزى كه على عليه السّلام از آن اجتناب مىكرد و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله او را از آن نهى فرموده بود .
استدلالكننده ، به اين امر اقرار كرده مىگويد : وصيت برادرش ( رسول خدا ) او را به عدم به كارگيرى زور و شمشير در امر خلافت ، مقيد كرده بود . پس چه توقعى از آن حضرت عليه السّلام در اين كار دارد ؟ آيا از او مىخواهد كه با فرمان پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله مخالفت كند و تسليم دامى شود كه برايش كار گذاشتهاند و در نتيجه فرصت شناخت حق را از امت بگيرد ؟ ! ( 3 ) 3 - عدم پاسخ به دعوت به عنف بدان معنى نيست كه احتياطات لازم در دفاع از خود را در صورت بروز هر گونه اذيت و آزار از سوى مهاجمان ، به كار نگيرند .
نخواستن خلافت به زور شمشير چيزى است و دفاع از خويش آنجا كه اقداماتى براى ريختن خون در كار است ، چيزى ديگر .
آنچه زبير انجام داد ، هنگامى بود كه على عليه السّلام را گرفتند . زبير نمىتوانست
مأساة الزهراء ( ع ) ( رنجهاى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — صفحة 260
مساهمون: السيد جعفر مرتضى العاملي
ص٢٦٠