بنابراين اگر نبود تبليغ امامت در روز غدير ، و صلح امام حسن عليه السّلام و شهادت امام حسين عليه السّلام ، و بدون شگفتى : اين موضعگيرى زهرا عليها السّلام كه به موجب آن مورد اذيت و آزار ، و كتك و سقط جنين ، قرار گرفت ؛ از اسلام جز مظاهر و اسامى ، و اشكال و آداب و مراسم تو خالى ، چيزى باقى نبود .
( 1 )
شاهد و مثال
در اينجا دو شاهد در زمينهء مسئوليت پيغمبر و امام در ايمنسازى امت از اينكه طعمهء تزوير قرار گيرد ، بيان مىكنيم :
( 2 ) 1 - پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به رغم آنكه در مناسبتها و مواضع فراوان خصوصا در غدير خم كه از مردم براى على عليه السّلام بيعت گرفت . بر امامت تأكيد كرده بود در بستر مرگ از آنان كاغذ و دوات خواست تا چيزى برايشان بنويسد كه هرگز پس از او گمراه نشوند .
اراده پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله اين بود كه امت را از دچار شدن به تزوير تبليغاتى دشمنان ايمن سازد تا كسى نگويد كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله از نظرش برگشت و شرايط جديدى بوجود آمده كه بايد على عليه السّلام از اين امر دور شود . اين اقدام پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله از آنچه در دل برخى از آنان نهفته بود ، پرده برداشت ، آنگاه كه در بيخ گوش پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله گفته شد : پيغمبر هذيان مىگويد ، يا چيز ديگرى شبيه اين . ديگر مجالى براى اين تعليل باقى نماند كه صحابه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله پرهيزگاران مخلصى هستند كه ضمن رعايت احترام او در جهت تنفيذ و اجراى فرامين و جلب رضايت او تلاش مىكنند . چه گفتهء آنان كه پيغمبر هذيان مىگويد ، ميزان جسارت آنان بر ساحت مقدس رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله را بر ملا ساخت . حال كه مطامع و مصالح دنيوى ، آنان را به اين جسارت واميدارد تا با بزرگترين پيغمبر خدا با اين شيوه گستاخانه برخورد كنند ، آيا در راه تحقق اهداف خود از زدن زنان ، و نابود ساختن حقيقت ، پروا خواهند كرد ؟ !