در اين داستان اين پرسش مطرح مىشود كه آيا پيامبر ( ص ) در غزوهها از يارانش جدا مىشد ؟ آيا در حالى كه دشمن در نزديكى آنان بود ، همراهانش او را در آن دشت ، تنها رها مىكردند ؟ اگر بپذيريم كه حضرت به سوى درخت رفت تا جامهاش را خشك كند ، چگونه آن سپاه چهارصد و پنجاه نفرى او را به حال خود رها كردند ؟ چگونه پايين آمدن دعثور از كوه براى كشتن پيغمبر ( ص ) از ديد اين همه سپاهى مسلمان پنهان مانده است ؟ اين نكات انسان را نسبت به درستى اين روايت ابن كثير به ترديد مىاندازد . . . . « 1 »
دور شدن پيامبر ( ص ) از سپاه در صورتى كه فاصله آنان زياد نباشد ، براى انجام كارى چون خشك كردن لباس ، خصوصا اگر احساس امنيت كند ، هيچ اشكالى ندارد و بىسابقه هم نيست . چنان كه پيغمبر ( ص ) در راه بازگشت از بدر ، از سپاه فاصله گرفت تا تيمار دارى على ( ع ) كند .
احتمال مىدهيم كه اين آيه درباره كسانى نازل شده كه مورد عنايت و محبّت راويان بودهاند . از اين رو به منظور دور ساختن تهمت از آنان ، چنين مناسبتى را براى اجراى مقصود خود ، دست و پا كردهاند !
* * *
هامش
( 1 ) سيرة المصطفى ، 384 .