كرده است و به خاطر وجود برخى راويان متهم در سند آن ، در حديث اشكال كرده است . عسقلانى پس از ذكر برخى از طرق حديث ، مىگويد :
اين طرق پشت در پشت از راويان ثقه ، قويا دلالت دارد كه اين حديث صحيح است و اين ، نهايت نظر محدّث است . « 1 »
او مىگويد :
چگونه به صرف توهم ، مدّعى ساختگى بودن احاديث صحيح مىشوند ؟
اگر اين باب گشوده شود ، براى بسيارى از احاديث صحيح ادّعاى بطلان خواهد شد ، امّا خداوند و مؤمنان از اين كار ابا دارند . « 2 »
علّامه محمّد حسن مظفر ( ره ) در اين باره مىگويد :
پوشيده نيست كه حقيقت اين فضيلت ، صرف اختصاص على به نبستن در خانهء آن حضرت نيست ، بلكه بيانگر طهارت على ( ع ) است و بيان مىكند كه على ( ع ) مىتواند در مسجد جنب شود و در حال جنابت در مسجد توقف كند و خوابيدن در مسجد برايش مكروه نيست . همانگونه كه در مورد رسول خدا ( ص ) چنين بود ، زيرا غرض اصلى از بستن درها ، پيراستن مسجد از پليدىها و دور ساختن مكروهات از آن بود . على ( ع ) نيز مانند پيامبر ( ص ) بود كه جنابت و خواب به عنوان پليدى معنوى در او اثر نمىكرد و خانهء خدا همانند خانهء خودش بود ، زيرا دوست نزديك او بود . بنابراين او نيز همچون پيامبر ( ص ) استثنا شد .
امّا ابو بكر از كسانى نبود كه خداوند پليدى را از آنان زدوده و آنان را پاكيزه گردانيده است تا بتواند در حال جنابت وارد مسجد شود . چنان كه نسبت به پيغمبر ( ص ) همانند هارون به موسى هم نبود تا بتوان وى را به آن حضرت ملحق كرد .
اين جداى از ضعف خبر روزنه يا در خانهء ابو بكر است . در اين سند افراد
هامش
( 1 ) . القول المسدد ، 23 ؛ اللآلى المصنوعه ، 1 / 350 .
( 2 ) . همان منابع .