عمرو بن عبد كان اوّل فارس * جزع المذاد و كان فارس يليل « 1 »
ابو زهره دربارهء وى مىگويد : چنان كه گفته مىشود : هرگز در هيچ مبارزهاى شكست نخورد . « 2 » او در هر جا قوىترين و شجاعترين بود . همگان به اين مسأله اعتراف داشتند . « 3 »
2 . هماورد خواهى عمرو
هنگامى كه سواران قريش درصدد عبور از خندق بودند ، رسول خدا ( ص ) ياران خود را به صف كرد . آنان در جلوى حضرت صف كشيده بودند . وقتى كه نيروهاى احزاب از خندق گذشتند ، به سرعت خود را به مقابل پيغمبر ( ص ) رساندند و مسلمانان پشت سر حضرت قرار داشتند . « 4 »
عمرو بن عبد ود و ياران وى ، چون در كنار خندق ايستادند ، به هم مىگفتند :
به خدا قسم ، اين مكر و حيله است و عرب هرگز چنين مكر و خدعهاى نمىكند . عمرو گفت :
يا لك من مكيدة ما انكرك * لا بد للملهوب من ان يعبرك
سپس اسب خود را به شتاب از محل كم عرض خندق پرش داد و در محلى بين خندق و كوه سلع ايستاد . « 5 » آنان اسبهاى خود را در ميان خندق و كوه سلع به تاختوتاز آوردند . مسلمانان همچنان نظارهگر جولان عمرو و
هامش
( 1 ) . بنگريد : شرح نهج البلاغه ، 13 / 288 ؛ العثمانيه ، 336 ؛ مجمع البيان ، 8 / 342 ؛ بحار الانوار ، 20 / 203 ؛ سيره ابن هشام ، 3 / 278 - 279 .
( 2 ) . خاتم النبيين ، 2 / 938 .
( 3 ) . شرح الاخبار ، 1 / 293 .
( 4 ) . تفسير قمى ، 2 / 182 - 183 ؛ بحار الانوار ، 20 / 225 .
( 5 ) . مناقب آل ابى طالب ، 1 / 198 .