5 . تهاجم به مدينه در غياب پيغمبر ( ص ) مشكلى را از دشمن حل نخواهد كرد ، بلكه دشمن متجاوز را در معرض كيفر كوبندهاى قرار خواهد داد كه نتواند از خود ، دفاع كند . همگان كوچكتر از آن بودند كه جرأت چنين كارى داشته باشند . خصوصا كه قريش ناتوانى خود را در اين باره نشان داده بود .
هيچ يك از قبايل منطقه قدرت ، شوكت ، نفوذ و توان قريش را نداشت .
د . قرارداد با عيينة بن حصن
مورّخان مىگويند : رسول خدا ( ص ) در مسير بازگشت از دومة الجندل ، با عيينة بن حصن كه در سرزمين خود ، دچار قحطى و خشكسالى شده بود ، قرار گذاشت و به او حق داد تا گوسفندان خود را در زمينها و مراتع واقع در تغلمين تا مراض كه سرسبز و پرعلف بود ، بچراند . اين منطقه در سى و شش ميلى مدينه در راه ربذه قرار داشت . « 1 »
خواهيم ديد كه وقتى عيينه علف اين مراتع را چراند و به زمينهاى خود بازگشت ، چگونه به گلهء رسول خدا ( ص ) يورش برد .
نيازى به بيان ندارد كه عيينه و همراهان او هنوز بر كفر و شرك خود باقى بودند كه با تمام وسايل با دعوت اسلامى دشمنى مىورزيدند . پيامبر ( ص ) هنگامى كه اين اجازه را به عينيه داد ، انتظار نداشت كه نفعى از وى عايد حضرتش شود : نه از او پول مىخواست و نه خواهان يارى و نصرت وى در مقابل دشمنان بود تا پيغمبر ( ص ) بتواند با مال و افراد وى بر مخالفان خود قدرت گيرد .
از سوى ديگر ، عيينه را قدرت خارق العادهاى نبود كه پيغمبر ( ص ) از آن
هامش
( 1 ) . سيره حلبى ، 2 / 277 ؛ الطبقات الكبرى ، 2 / 63 ؛ نهاية الارب ، 17 / 163 ؛ سيره مغلطاى ، 54 ؛ تاريخ الامم و الملوك ، 2 / 232 .