در جاى جديد قرار گرفتند . در قبيلهء بنى عبد الاشهل نيز چنين كردند . اين مطلب دلالت دارد كه اين جابهجايى و حركت در نماز ، چون به فرمان خداوند و اجراى دستور الهى بود ، اشكالى در نماز پيش نياورد . البته اين تسامح اختصاص به همين نماز داشته است و هيچ يك از نمازهاى ديگر را دربرنمىگيرد .
10 . خون خواهى قريش در حبشه
هنگامى كه نجاشى از پيروزى رسول خدا ( ص ) در بدر باخبر شد ، بسيار شادمان شد ، امّا قريش كه اين شكست سخت را در بدر تحمّل كرده بودند ، در صدد برآمدند تا از مسلمانان حبشه انتقام بگيرند . از اين رو تصميم گرفتند تا كسانى را به نزد نجاشى بفرستند و پيروان محمّد ( ص ) را كه در آنجا زندگى مىكردند ، از او بگيرند و به جاى كشتههاى بدر ، بكشند . آنان عمرو بن عاص و عبد اللّه بن ابى ربيعه را با هدايايى راهى حبشه كردند .
از سوى ديگر ، رسول خدا ( ص ) از اين كار قريش آگاه شد . نامهاى به نجاشى نوشت و دربارهء مسلمانان به او سفارش نمود . گفته مىشود : عمرو بن اميه ضمرى نامهء پيغمبر ( ص ) را به نجاشى رساند ، « 1 » امّا اين سخن مورد ترديد است ، زيرا اين عمرو هنوز مسلمان نشده بود . او پس از واقعهء احد ، به آيين مسلمانى درآمد . « 2 »
به نظر مىرسد وى نامه ديگرى از رسول خدا ( ص ) را در سال ششم يا هفتم هجرت براى نجاشى برده است . « 3 »
به هر حال نجاشى درخواست عمرو بن عاص را رد كرد و فرستادهء قريش
هامش
( 1 ) . سيره حلبى ، 2 / 200 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . همان ، 201 .