آفت خودپسندى
بدان كه آفتهاى خودپسندى فراوان است ، زيرا كه خودپسندى انگيزهء خودخواهى مىشود ، چه آن يكى از عوامل خودخواهى است ، همان طورى كه قبلا گفتيم ، از خودپسندى ، خودخواهى ، و از خودخواهى ، آفات زيادى پديد مىآيد كه بر كسى پوشيده نيست ! اين خودپسندى است نسبت به مردم ؛ امّا نسبت به خدا ، خودپسندى ، باعث فراموشى گناهان و ساده گرفتن آنها مىشود ، در نتيجه انسان به بعضى از گناهان توجّه نمىكند ، و آنها را ترك نمىگويد ، و به فراموشى مىسپارد ، و آنچه را هم كه مورد توجه قرار مىدهد ، كوچك مىشمارد و اهميّت نمىدهد ، در نتيجه براى جبران و تلافى آنها كوشش نمىكند ، بلكه گمان مىبرد كه خداوند از آنها مىگذرد ! امّا عبادات و اعمال خود را بزرگ مىشمارد ، دلخوش است ، و بر خدا به خاطر انجام آنها منّت دارد و نعمتهاى الهى از قبيل حيات ، قدرت ، و امكانات عبادت را فراموش مىكند . وقتى هم كه خود پسند شد از ديدن آفات كور مىشود ، و هر كس آفات عمل را دور نكند ، بيشتر تلاشش تباه و بيهوده است ، زيرا اعمال ظاهرى هر گاه خالص از شوائب نباشد كم فايده است و موقعى آفات دور مىشود ، كه ترس و بيم از عذاب بر انسان چيره شود ، نه خود پسندى .
آدم خودپسند ، به خود مغرور است و تصوّر مىكند كه در نزد خدا مقامى دارد ، و خود پسندى او را وادار مىكند تا خود را ستايش و تعريف كند و به فكر و