غيبت
نگرش در بارهء غيبت ، رشتهء درازى دارد ، ما نخست ، نكوهش غيبت و آنچه از شواهد شرعى در بارهء آن وارد است ، بيان مىكنيم :
خداى متعال در قرآن مجيد ، صريحا غيبت را نكوهش كرده و صاحب آن را همانند كسى دانسته است كه گوشت مردارى را بخورد ، و فرموده است : « . . .
بعضى از شما غيبت بعض ديگر را نكند . آيا كسى از شما دوست مىدارد ، تا گوشت مردار برادرش را بخورد ، پس ناخوش داريد آن را . . . » ( 1 ) پيامبر ( ص ) فرمود : هر مسلمانى خون ، مال و آبرويش بر مسلمان ، حرام است ، و غيبت آبرو را مىبرد . ( 2 ) و نيز فرمود : نسبت به هم حسد نورزيد ، و خشم نگيريد ، و برخى از برخى ديگر غيبت نكنيد ، و بندگان خدا و برادران يك ديگر باشيد . ( 3 ) جابر و ابو سعيد نقل كردهاند كه پيامبر ( ص ) فرمود : از غيبت دورى كنيد ! زيرا غيبت بدتر از زناست ، مردى زنا مىكند ، و بعد توبه مىكند ، خداوند توبه او را قبول مىكند ، امّا غيبتكننده را خداوند نمىآمرزد تا اين كه طرفى كه غيبتش را كرده است ، او را ببخشد . ( 4 ) انس گويد : رسول خدا ( ص ) فرمود : شب معراج بر گروهى گذر كردم كه صورتهاى خود را با ناخن مىخراشيدند ، از جبرئيل پرسيدم : اينان چه كسانند ؟
گفت : اينها كسانى هستند كه غيبت مردم را مىكردند ، و آبروى آنها را