خواجوئى وسراب تنكابني نوشته است . وى در مقدّمه تصريح مىكند كه رسالهء خواجوئى را به خطّ مؤلّف مشاهده كرده وآن را مشتمل بر شكوكى يافته است . از مطاوي رساله واز دعا به خواجوئى با تعابير « زيد فضله » ، « وفّقه الله تعالى » بر مىآيد كه آن را در زمان حيات خواجوئى نگاشته است . عمدهء اين رساله منقولاتى است از ذخيرة وكفايهء محقق سبزوارى ، ورسالهء فرزندش محمّد جعفر سبزوارى ( پدر مؤلّف ) ورسالهء فاضل خواجوئى ورسالهء فاضل تنكابني كه پيش از اين در اين مجموعه درج شدهاند .
وى در اين رساله از ناقدان جدّ وپدرش شكوه كرده ومىگويد به همهء مناقشات مخالفان پاسخ نداده ؛ زيرا غير قابل جواب وسبب تضييع عمرند ، بلكه همين مقدار را هم با شتاب نوشته است : « ولقد رقمنا هذه على سبيل العجالة ، بل بطريق طيّ الأوراق » .
متأسفانه تنها به يك نسخه خطى از اين رساله واقف شديم كه آن هم از پايان يك برگ يا بيشتر ناقص است . نسخهء مذكور به شمارهء 1467 در كتابخانه جامع گوهرشاد محفوظ است ودر زمان حيات مؤلّف نوشته شده وحواشي « منه دام ظلّه » در كنار برگهاى آن ديده مىشود . ( رك : فهرست گوهرشاد ، ج 4 ، ص 2035 ) .
رؤيت هلال ( فارسي ) — صفحة 438
مساهمون: رضا مختاري
ص٤٣٨