چهارم - رواياتى كه گويد : هر كس را پيامبر لعنت كند و دشنام دهد ، رحمت و پاكىاش افزايد
ما در روايات اين باب را به ترتيبى كه « مسلم » در صحيح خود آورده ، مىآوريم . « 1 » گويد :
« باب كسى كه پيامبر لعنتش كند كيا دشنامش دهد و او سزاوار آن نباشد ، براى او پاكى و پاداش و رحمت باشد . » و بعد با سند خود چنين روايت كند :
1 - از عايشه روايت كند كه گفت : « دو نفر بر رسول خدا وارد شدند و با او سخنانى گفتند كه من ندانستم چه بود و او را به خشم آوردند تا آن دو را لعنت كرد و دشنام داد . هنگامى كه بيرون رفتند گفتم : يا رسول الله ! كسى كه چيزى همانند آنچه به اين دو رسيد به او برسد چگونه خير مىبيند ؟ فرمود : « آنچه به اين دو رسيد چه بود ؟ » گفتم : آن دو را لعن فرموديد و دشنام داديد . فرمود : « آيا نمىدانى من با پروردگار خود چه شرط كردهام ؟ گفتهام : خداوندا ! من تنها يك
هامش
( 1 ) - صحيح مسلم ، تحقيق محمد فؤاد عبدالباقى ، ج 4 ص 2010 2007 ح 97 88 ، از كتابالبرّ و الصلة ، باب من لعنه النبى .