داناترين امت در كار خود ، و خيرخواهترين آنها براى خدا و بندگان او در زمين كسى است كه به طاعت خدا و كتاب او سنت پيامبرش ( ص ) در حضور و عدم حضور آن حضرت ، عمل كرده و توان فكرىاش را در تقويت « ولىّ عهد » و امام برگزيده او براى مسلمانان به كار گرفته است ؛ امامى كه نشانه و پناهگاه آنان در پيوند و پيوستگى است : جانشان را محافظت كرده و به فرمان خدا از گسستگى و بدبينى و اختلاف در امانشان مىدارد و فريب و فتنه شيطان را از آنان دور مىسازد ؛ چون خداوند عزّوجلّ جانشينى و ولايت عهدى را ، پس از خلافت ، جزئى از تماميت و كمال اسلام و عزّت و صلاح اهل آن قرار داده و خلفاى خود را الهام فرموده تا آن را براى منتخب پس از خود چنان محكم و استوار سازند كه نعمتافزا و عافيتگستر شود ، و خداوند با چنين طرحى توطئه دشمنان و مكر مكاران و تلاش تفرقهافكنان و نتظار فتنهگران را نقض و نابود سازد .
و اميرالمؤمنين همواره از هنگامى كه خلافت به دو رسيد و تلخكامى و سختى آن را آزمود و تكليف گرانِ مرتبط با طاعت خدا و مراقبت از آن را احساس كرد ، بدنش را استوار ، چشمانش را بيدار و انديشهاش را در آنچه كه عزّت دين و نابودى مشركين و صلاح امت در آن است به كار انداخت و به گسترش عدل و اقامه كتاب و سنّت برخاست و اين تكليف او را از راحت و رفاه و عيش گوارا بازداشت چون مىدانست كه خدايش بازخواست مىكند و دوست داشت كه پروردگارش را در كسوت خيرخواهى براى دين و ديندارى ملاقات كند و براى ولايت امر و رعايت حال امت ، پس از خود ، فردى را برگزيند كه در ورع و دين و علم ، برتين و كارآمدترين امت ، و در قيام به امر خدا و حقّ او اميدبخشترين آنها باشد ؛ و همواره در نجواى شبانهروزى خويش با خداى متعال و خيرخواهى از او ، استدعا مىكرد كه اين مهمّ را بدانچه كه مايه خشنودى و طاعتش باشد به
معالم المدرستين ( بازشناسى دو مكتب ) ( فارسى ) — صفحة 477
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص٤٧٧