از نام تمام پيامبران ، نام پيامبران گذشته پيش از جدّش خاتم الانبيا ( ص ) مىباشد ، و اين معنى از حديث آينده روشن مىشود :
در بصائر الدرجات از معلّى بن خُنيس ، گويد : « امام صادق ( ع ) فرمود : هيچ پيامبر و هيچ وصىّ پيامبر و هيچ پادشاهاى نيست مگر آنكه نام او در كتابى نزد من موجود است . نه به خدا ، نامى از محمد بن عبدالله بن حسن ( ع ) در آن نيست » . « 1 »
و نظير آن از عيص بن قاسم . « 2 »
و از معلّى بن خنيس ، گويد : « نزد امام صادق ( ع ) بودم كه محمد بن عبدالله بن حسن آمد و سلام كرد و چون برون رفت امام ( ع ) بر او رقّت كرد و چشمانش اشكبار شد . من گفتم : « شما را ديدم كه نسبت به او چنان كردى كه هيچگاه نمىكردى ؟ ! » فرمود : « به حالش رقّت كردم زيرا به امرى منسوب گشته كه از آنِ او نيست ؛ او را در كتاب على ( ع ) از خلفاى اين امت يا پادشاهانش نيافتم » . « 3 »
و از عنبسة بن بجاد عابد ، گويد : « جعفر بن محمد ( ع ) هرگاه محمد بن عبدالله بن حسن را مىديد ، چشمانش اشكبار مىشد و مىگفت : « جانم فداى او باد ! مردم دربارهاش مىگويند كه او مهدى است ، در حالى كه او كشته مىشود و نام او در كتاب پدرش على در زمرهى خلفاى اين امت نيست » . « 4 »
مراد امام ( ع ) از كتاب على ( ع ) همان « جفر » است كه از آن حضرت به ارث بردهاند .
و در كافى از فضيل بن يسار و بريدن بن معاويه و زراره ، گويند : « عبدالملك بن
هامش
( 1 ) . همان ، حديث 4 .
( 2 ) . همان ، حديث 6 .
( 3 ) . اصول كافى ، ج 1 ص 168 - 169 ، حديث 1 .
( 4 ) . مقاتل الطالبين ، ص 208 ، و ارشاد مفيد ، ص 260 . .