اهل البيت ( ع ) و بزرگان صحابه ساخته و منتشر كردند . چنان كه براى توجيه كار خلفا اقدام آنها را اجتهاد ناميدند و گفتند : « خلفا خيرخواهانه تأويل و اجتهاد كرده و اين سخنان را گفتند !
منشأ خلاف و اختلاف و راه رفع آن :
مسلمانان صدر اول سخنانى را از دو لب مبارك رسول خدا ( ص ) شنيدند كه آنها را به عمرهى تمتع يعنى جمع بين حج و عمره - فرمان داد و اين سخن را همانگونه كه شنيده بودند روايت كردند ؛ و چون رسول خدا ( ص ) چگونگى انجام سنّت خود در عمره تمتع را نيز به آنها آموخته بود ، آن را هم به همانگونه كه ديده و شنيده بودند نقل كردند و از هان دوران نخستين ، احاديث و سنت رسول خدا دربارهى عمره تمتع در جامعه اسلامى پيشين و پسين متداول گرديد و همچنان تا عصر خليفه صحابى « عمر بن خطاب » متداول و جارى بود كه او مسلمانان را از انجام اين سنت يعنى عمره تمتع - نهى كرد . سپس خليفه صحابى « عثمان بن عفّان » را او را پيمود و بعد ، حاكم مكه « عبدالله بن زبير » و خليفه صحابى « معاويه بن ابىسفيان » آن راه را ادامه دادند . پس از آن برخى از پيروان مكتب خلفا با قيام به جعل احاديث و نسبت دادن آن به رسول خدا ( ص ) چنان نمودند كه آن حضرت از عمره تمتع يعنى جمع بين حج و ع عمره - نهى كرده است ، و صد البته كه اين احاديث را خيرخواهانه در تأييد سياست برخى از خلفاى راشدين جعل و منتشر ساختند و مسلمانان نيز [ دانشته و ندانسته ] آنها را رواج دادند تا به تدريج در رديف مجموعه احاديث صحيح نخستين قرار گرفت و هنگامى كه خليفه اموى « عمر بن عبدالعزيز » فرمان تدوين حديث را صادر كرد ، اين دو مجموعه صحيح و جعلى روايت شده از رسول خدا و منسوب به آن حضرت ( ص ) در كتابهاى صحاح و مسانيد و سنن حديثى مكتب خلفا جاى