در نسل اسماعيل ( ع ) است ، و واژه : « شينم عسار » به معناى : « دوازده » است ؛ كلمه « عسار » در اعداد تركيبى براى معدود مذكر مىآيد « 1 » و معدود در اينجا « نسيئيم » و مذكر است كه با اضافه شدن « يم » در آخر آن معناى جمع مىدهد و مفرد آن « ناسى » يعنى : « امام و زعيم و رئيس » است . « 2 »
و اما سخن خداوند به ابراهيم ( ع ) در همين بخش ، يعنى عبارت : « فى نتنيف لگوى گدول » نيز چنين است كه جمله : « فى نتنيف » مركب است از « فى » كه حرف عطف است و « ناتن » كه فعل است و به معناى : « قرار مىدهم » « 3 » و « يف » كه ضمير است و در آخر فعل آمده و به اسماعيل ( ع ) بازمىگردد ؛ يعنى : « او را [ چنين ] قرار مىدهم . » و واژه : « گوى » به معناى « امت » « 4 » و مردم است ، و « گدول » به معناى « كبير و عظيم » « 5 » كه مىشود : « او را امت كبير و عظيمى گردانم » .
و از مجموع اين فقره روشن مىشود كه مقصود از « كثرت و بركت » در نسل اسماعيل ( ع ) دقيقا رسولخدا ( ص ) و اهلبيت آن حضرت ( ع ) مىباشند و آنانند كه دنباله و امتداد نسل اسماعيل ( ع ) هستند . زيرا ، چنان كه در تريخ آمده ، خداوند متعال به ابراهيم ( ع ) فرمود : « از سرزمين « نمرود » به شام رود » و آن حضرت نيز ، همراه با زوجهاش « ساره » و « لوط » به فرمان خدا هجرت كردند و در « فلسطين » سكنى گزيدند . خداوند متعال نيز ثروت ابراهيم ( ع ) را فزونى بخشيد و ابراهيم گفت : « خداوندا من با اين مال بدون اولاد چه كنم ؟ » كه خداى متعال به او وحى كرد : « من فرزندان تو را به قدرى فزونى بخشم كه به تعداد ستارگان گردند » و در آن زمان « هاجر » كنيزك « ساره » بود كه او را به ابراهيم ( ع ) بخشيد و هاجر از
هامش
( 1 ) - المعجم الحديث عبرى - عربى ، ص 316 .
( 2 ) - همان ، ص 360 .
( 3 ) - همان ، ص 317 .
( 4 ) - همان ، ص 84 .
( 5 ) - همان ، ص 82 .