قابل تصديق نباشد و لذا گويد : « آنچه كه نادانان شيعه و قصهگويان اغنيا بدان مغرور مىشوند ! » .
و اينگونه كتمان در نزد علماى مكتب خلفا بسيار است .
ب - سرزنش راويان حديث
ابنعبدالبرّ از شعبى روايت كند كه او درباره « حارث همدانى » گفته است : « حارث براى من روايت كرد ، و او يكى از كذّابين است » ابنعبدالبرّ گويد : « هيچ كذبى از حارث سر نزده ، تنها ايرادى كه بر او گرفته شده افراط او در حبّ على و برتر دانستن او از ديگران است ، و بدينخاطر است كه شعبى او را كذّاب شمرده - و خدا داناتر است - چون شعبى ابوبكر را برتر مىداند و او را اوّل مسلمان مىشمارد ! » « 1 »
ج - سرزنش پيشوايان حديث
در مكتب خلفا گاهى پيشوايان حديث را ، تنها به خاطر روايت حديثى كه مخالف ديدگاه آنان بود ، مورد سرزنش و نكوهش قرار مىدادند ، همانگونه كه با حاكم شافعى چنين كردند و ذهبى در شرح حال او گويد :
« حافظ كبير ، پيشواى محدثان ، ابوعبداللّه محمدبن عبداللّهبن محمدبن حمدويه نيشابورى معروف به ابنالبيع در سال 312 ه - به دنيا آمد و در سال 405 ه - وفات كرد . از كودكى خواستار حديث شد و به عراق رفت و حج گزارد و در خراسان و ماوراءالنهر به جستجو پرداخت و از دو هزار شيخ يا نزديك به آن حديث شنيد و تصانيف او به حدود پانصد جزء رسيد كه از جمله تأليفات او فضايل شافعى است . نقل شده كه مشايخ حديث دوران او را يادآور مىشود و پيشوايان حديثِ عصرش او را بر خود مقدم مىداشتند و حق برترىاش را رعايت مىكردند و حرمت والائى براى او قائل بودند » .
هامش
( 1 ) - جامع بيان العلم ، باب حكم العلماء بعضهم فى بعض ، ج 2 ص 189 .