مقدمه
در بحث پيش ديدگاه « مكتب خلفا » و دلايل ايشان درباره « امامت » را يادآور شديم . امّا پيروان « مكتب اهلالبيت » مىگويند : « امامِ پس از پيامبر بايد از جرم و گناه معصوم و از سوى خدا منصوب بوده و پيامبر ( ص ) با نص صريح او را معرفى كرده باشد . » چنان كه خداى متعال به خليل خود ابراهيم ( ع ) فرمود :
«
إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
» « 1 » « من تو را امام قرار مىدهم . گفت : از ذريهام نيز ، فرمود : عهد من به ستمكاران نمىرسد . »
پس ، امامت عهد و پيمانى الهى است كه خداوند پيامبرش را از آن آگاه مىكند . همان گونه كه از ديگر اوامر و احكام خود باخبرش مىسازد . و عهد امامتِ خدائى به ستمكار نمىرسد . و آنكه متّصف به ظلم و ستم درباره خود و ديگران نباشد ، معصوم است .
بنا بر اين ، امامت عهد و تعيينى از سوى خداست كه رسول خدا تنها آن را تبليغ مىكند و لازمه آن عصمت است و اين دو شرط در امامان اهلالبيت ( ع ) محقق و ثابت است چنان كه شرح و بيان آن مىآيد .
هامش
( 1 ) - بقره / 124 .