ديد رحمت الهى فرود مىآيد فرمود : « نزد من بخوانيد ، نزد من بخوانيد » صفيّه « 1 » گفت : « يا رسولاللّه ! چه كس را ؟ » فرمود : « اهلبيتم : على و فاطمه و حسن و حسين « 2 » را » آنها را به نزدش آوردند و پيامبر ( ص ) كساى خود را برويشان افكند و
هامش
( 1 ) - صفيه دخت حىّبن اخطب از نسل هارون برادر موسيع است . او زوجه كنانهبن ربيع از يهود بنىالنضير بود كه در جنگ خيبر كشته شد و پيامبر ( ص ) از بين اسيرانش برگزيد و به او فرمود : « اگر اسلام را برگزينى تو را براى خود برمى گزينم و اگر يهوديت را انتخاب كنى شايد آزادت كنم و به خويشاوندانت بپيوندى » و او گفت : « يا رسول اللّه ! من به اسلام گرويدم و پيش از آنكه دعوتم كنى تصديقت كردهام و نيازى به يهوديت نمىبينم و پدر و برادرى در آن ندارم . شما مرا بين اسلام و كفر مخيّر كرديد ، حال آنكه خدا و رسولش نزد من محبوبتر از آزادى و پيوستن به خويشاوندان است . و رسول خدا ( ص ) پس از سپرى شدن عدّهاش با وى ازدواج نمود . و صفيّه در سال 52 هجرى وفات كرد . صاحبان صحاح 10 حديث از او روايت كردهاند . شرح حالش در طبقات ابنسعد ، ج 8 ص 120 - 129 ، و جوامع السيره ص 285 ، آمده است .
( 2 ) - فاطمه دخت رسولاللّهص و مادرش ام المؤمنين خديجه كبرى است . در شرح حال آن حضرت در اسد الغابه و اصابه آمده است كه : كنيه او « ام ابيها » است و نسل رسولخدا ( ص ) تنها از آن اوست . و رسولخدا ( ص ) به فاطمه فرمود : « خداوند با خشم تو خشمگين ، و با خشنوديت خشنود مىگردد . » اين روايت در مستدرك حاكم ، ج 3 ص 153 ، ميزان الاعتدال ، ج 2 ص 77 ، تهذيب التهذيب ، ج 12 ص 441 و در صحيح بخارى باب مناقب فاطمه ، ج 4 ص 200 و 201 و 205 ، گويد : رسولخدا ( ص ) فرمود : « فاطمه جزئى از من است ، هر كه به خشمش آورد مرا به خشم آورده است » . و در روايت ديگرى در كتاب نكاح ، ج 3 ص 177 ، و صحيح مسلم باب فضائل فاطمه و سنن ترمذى و مسند احمد ، ج 4 ص 41 و 328 و مستدرك صحيحين ، ج 3 ص 153 ، آمده است كه : « هر چه او را بيازارد مرا آزرده است » . رسولخدا ( ص ) همواره به هنگام سفر ، در به دو خروج و ورود ، آخرين و اولين كسى را كه وداع و ديدار مىكرد ، فاطمه بود . چنان كه در مستدرك صحيحين ، ج 3 ص 155 و 156 و ج 1 ص 489 ، و مسند احمد ، ج 5 ص 275 و سنن بيهقى ، ج 1 ص 26 ، آمده است . و در باب وجوب خمس صحيح بخارى ، ج 2 ص 124 از عايشه روايت كند كه گفت : « فاطمه پس از رسولخدا ( ص ) از ابوبكر صديق خواست تا ميراثش را از آنچه رسولخدا ( ص ) بر جاى نهاده - از انچه خدا به پيامبرش بازگردانيده - به او بازگرداند ، و ابوبكر گفت : « رسولخدا فرمود : « ما ارث برده نمىشويم . آنچه بر جاى نهيم صدقه است » و فاطمه دخت رسولخدا خشمگين شد و از ابىبكر رويگردان شد و همواره رويگردان بود تا وفات كرد » او پس از رسولخدا ( ص ) تنها شش ماه زندگى نمود . و در باب غزوه خيبر صحيح بخارى ، ج 3 ص 38 گويد : « هنگامى كه وفات كرد شوهرش شبانه دفنش نمود و ابوبكر را آگاه ننمود و خود بر او نماز گزارد . و على تا فاطمه زنده بود موقع ممتازى داشت . و چون وفات كرد ديدار مردم را ناخوش داشت و به مصالحه با ابىبكر تن در داد . » اين روايت را مسلم در كتاب جهاد ، ج 5 ص 145 ، و احمد در مسند ، ج 1 ص 9 ، و بيهقى در سنن ، ج 6 ص 300 ، نيز آوردهاند . و در شرح حال آن حضرت در اسد الغابه گويد : « او به اسماء وصيت نمود كه غسلش دهد و اجازه ندهد كسى بر او وارد شود ، و چون وفات كرد عايشه آمد و اسماء اجازه ورودش نداد . » مولف گويد : « و محل قبر فاطمه ( ع ) تا امروز شناخته نشده است ! » صاحبان صحاح بنابر نقل جوامع السيره ، 18 حديث از آن حضرت روايت كردهاند . و امام حسن و امام حسين دو سبط رسولاللّه ( ص ) و دو فرزند على و فاطمهع : امام حسن ( ع ) در نيمه ماه رمضان سال سوم هجرى به دنيا امد و امام حسين ( ع ) در سوم شعبان سال چهارم هجرى . و رسولخدا درباره آنها فرمود : « حسن و حسين دو سيّد جوانان اهل بهشتند و پدرشان بهتر از آنهاست » سنن ابنماجه باب فضائل اصحاب رسولاللّه ( ص ) و مستدرك صحيحين ، ج 3 ص 167 و مصادر بسيار ديگر . مسلمانان در سال چهلم هجرى پس از شهادت امام على با امام حسن ( ع ) بيعت كردند و آن حضرت شش ماه به خلافت پرداخت و سپس به مقتضاى مصلحت اسلام با معاويه مصالحه كرد . و معاويه هنگامى كه در سال 50 ه - بر آن شد تا براى پسرش يزيد بيعت بگيرد ، آن حضرت را در نهان مسموم ساخت و شهيد نمود . مراجعه كنيد : نقش عايشه در تاريخ اسلام ج سوم ص 178 . در سال 60 ه - نيز امام حسين ( ع ) از بيعت با يزيد سرباز زد و فرمود : « اگر امت اسلامى به رهبرى همچون يزيد مبتلا گردد بايد با اسلام خداحافظى نمود » و سپاه يزيد آن حضرت را در عاشوراى سال 61 ه - در كربلا به شهادت رسانيدند . صاحبان صحاح از امام حسن ( ع ) 13 حديث و از امام حسين ( ع ) 8 حديث روايت كردهاند . مراجعه كنيد : جوامع السيره ، ص 284 و 286 ، و تقريب التهذيب ، ج 1 ص 168 .