است . گويند حمران بن ابان بن مسيب بن نجبهء فرازى تعلق داشت و او را در عين التمر به دست آورده بود . عثمان بن عفان حمران را از او خريد و نوشتن به وى آموخت و او را كاتب خود كرد و سپس بر او خشمگين شد از آن رو كه وى را براى تفحص در باب شكايتى كه از وليد بن عقبة بن ابى معيط به عمل آمده بود اعزام داشت و حمران از وى رشوت گرفت و آنچه دربارهء او گفته شده بود تكذيب كرد و چون عثمان از درستى شكايت يقين حاصل نمود بر حمران خشم گرفت و گفت : هرگز جايى كه من هستم نبايد زندگى كنى و او را مخير ساخت كه جائى را جز مدينه براى سكونت برگزيند و او بصره را اختيار كرد و از عثمان تقاضا كرد خانهيى را در بصره به اقطاع وى دهد و مساحت زيادى را تمنى كرد . عثمان اين مقدار را زياد دانست و به ابن عامر گفت خانهيى را مانند برخى از خانههاى خودت به وى ده . و ابن عامر خانهيى را كه هم اكنون به نام خانهء حمران در بصره است به وى سپرد .
گويند كه خانهء خالد بن طليق خزاعى قاضى از آن ابو جراح قاضى زندانى زندان ابن زبير بود . اين خانه را براى او سلم بن زياد خريدارى كرد ، زيرا كه وى از زندان ابن زبير گريخته بود . ابن كلبى گويد : صاحب كوى بنو سمره در بصره عتبة بن عبد الله بن عبد الرحمن بن سمرة بن حبيب بن عبد شمس بن عبد مناف بود . و مسجد عاصم به عاصم از طايفهء بنو ربيعة بن كلاب بن ربيعة بن عامر بن صعصعه منسوب است و خانهء ابو نافع در بصره به ابو نافع آزاد كردهء عبد الرحمن بن ابى بكره منتسب است .
قحذمى گويد : خانهء ابو يعقوب خطابى از آن سحامة بن عبد الرحمن بن اصم غنوى مؤذن حجاج بود و او از كسانى بود كه همراه يزيد بن مهلب
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 493
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٤٩٣