براى چهار صد سپاهى در مصيصه عطايا بر قرار كرد و آنان را بر قواى آن بلد افزود و اقطاعاتى بر ايشان مقرر داشت . هنگامى كه المنصور خليفه شد ، براى چهار صد مرد ديگر در مصيصه عطايا معين كرد ، و چون سال يكصد و سى و نه فرا رسيد ، دستور داد تا آن شهر را عمران كنند . ديوار شهر بر اثر زلزله خلل ديده و اهالى در درون بلد اندك بودند . پس بارويى براى شهر بساخت و مردمان را در سال يكصد و چهل در آنجا اسكان داد و آن را المعموره خواند و مسجد جامعى چند برابر مسجد عمر در محل معبدى كه آنجا بود بنا كرد . سپس مأمون در ايامى كه عبد الله بن طاهر بن حسين بر مغرب ولايت داشت ، مسجد را بزرگتر كرد . منصور براى يك هزار سپاهى در آن شهر عطايا مقرر داشت ، و آنگاه مردم الخصوص را كه از پارسيان و صقلبيان و نبطيان نصارى بودند ، به آنجا منتقل كرد . اين مردمان را مروان در الخصوص اسكان داده بود . منصور مناطقى را در عوض خانههايشان و به همان اندازه به ايشان داد و خانهها را خراب كرد و آنان را در ايجاد بناها يارى داد ، و اقطاعات و مسكنهايى براى لشكريانى كه بر شهر گمارده بود ، معين كرد . چون مهدى به خلافت رسيد ، دو هزار مرد را بر مصيصه گمارد ، لكن اقطاعى براى ايشان قرار نداد ، زيرا كه شهر از سپاهيان و داوطلبان پر شده بود . طالعهها نيز همچنان از انطاكيه همه ساله به مصيصه مىآمدند تا آنكه سالم برلسى والى شهر شد و به جاى آن ، پانصد جنگجو را به خدمت گمارد و به عطاى ده دينارى هر يك ده دينار نيز بيفزود . پس اهل بلد فزونى گرفتند و نيرومند شدند ، و اين در زمان خلافت مهدى بود .
محمد بن سهم از مشايخ ثغور حكايت كرد كه روميان در آغاز دولت مباركه بر اهل مصيصه ابرام كردند تا آنكه شهر را ترك
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 241
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٢٤١