سوداء لم تنسب إلى برص شق « 1 » * ر و لا لمعة ، و لا بهق
أكسبها الحبّ أنّها صبغت * صبغة حبّ القلوب و الحدق 639
شاخى است از آبنوس كه او را نشاندهاند در جاى ازارى تعجبآورنده و جاى كمرى ، يعنى در سرون ، و او سياهى است كه نسبت او نكنند به پيسى و به بهق 640 و سپيدى مخالف رنگ تن ، يعنى اين عيبها بر سياه ظاهر نشود .
شعر
يكون الخال فى خدّ قبيح * فيكسوه الملاحة و الجمالا
فكيف يلام شخص فى هوى من « 2 » * يراه « 3 » كلّه فى الوجه « 4 » خالا 641
خال ، چون در رويى زشت باشد ، ملاحت و خوبى در او پوشاند . پس چگونه ملامت كنند شخصى را در دوستى كسى كه همهء تن او را چون خال داند در رخ ؟
للصّابى :
شعر
لك وجه كأنّ يمناى خطّت * ه بلفظ يمثّله أمثالى « 5 » / a 87 /
فيه معنى من البدور ، و لكن * نفضت صبغها عليه اللّيالى 642
تو را رويى است گويى دست راست من آن را نبشته است به خطّى كه امثال من آن را ممثّل كنند ؛ و در آن روى معنى از ماه شب چهارده است ، لكن شب رنگ خود بر آن ماه افشانده است .
ذمّ سياهى
اوزاعى 643 گويد : سياهى را مذمّت اين بس است كه محرم در جامهء سياه لبّيك نزند ، و
هامش
( 1 ) . ع : الشقر .
( 2 ) . ع : مشغوف به من قد .
( 3 ) . ع : تراه .
( 4 ) . ع : العين .
( 5 ) . ع : . . . تمله آمالى .