و نيكوتر آنچه گفتهاند در صابر بودن بر بلاها و ترك گريستن ، قول ابو تمّام است :
شعر
خلقنا رجالا للتّجلّد و الأسى * و تلك الغوانى للبكا و المآتم 577
آفريدهاند ما را مردانى براى جلادت و صبر بر مصايب و اندوه بردن و زنان را براى گريستن و ماتمها .
و ابن الرّومى گويد :
شعر
أبت نفسى البكاء لرزء شىء * كفى شجوا لنفسى رزؤ نفسى
أ أجزع وحشة لفراق إلف * و قد وطّنتها بحلول رمس ؟ 578
منع كرد نفس من از گريستن بر مصيبتى ، بس است نفس مرا اندوه بر خويشتن .
ناصبورى نكنم بر جدايى دوستى ؛ چون نفس خود را آرام داده باشم به فروآمدن در گور .