كه اطراف آن وسعت بسيارى داشت ، و اختصاص به برپا داشتن مراسم سوگوارى سيد الشهداء عليه السلام داشت .
در زنده نگهداشتن شعائر حسينى ، و شعار شيعه دقت و نظر كافى داشتند بطوريكه اين روش جزئى از زندگانى مردم را تشكيل ميداد و اگر سياست خشونتآميز و كينهتوزى ترسآور صلاح الدين ايوبى با شيعه نبود اينك موقعيت شيعه در مصر غير از اين بود زيرا در مصر آن روز شؤونى عالى داشتند كه درخور آنان بود .
هرچند فاطميين دوازده امامى نبودند اما كمر اين مذهب در آن روز بسته شد ، و پايهاش استوار گشت و در عهد آنان آزادى كسب كرد و نفوذش توسعه يافت . دعوتكنندگان آن با نشاط و فعاليت پىگير و خستگىناپذيرى به نشر آن اقدام كردند ، و پايههاى اين روش استوار گشته و مردم با اطمينان كامل و امنيت و آسايشخاطر بدان روى مىآوردند ، و ترسى بر جان و مال نداشتند .
اسماعيليه هرچند با شيعه در برخى از جهات اختلاف داشتند اما در حفظ شعائر - بويژه در فراگرفتن دانش اسلامى - از طريق خاندان وحى ، و تشويق مردم به اين روش ؛ با يكدگر همآهنگ بودند .
دولتهاى شيعه در طول تاريخ ( فارسى ) — صفحة 100
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص١٠٠