وفا نكردى و خدا حق آن زن را بستاند و همه حسنات آن مرد را فرا گيرد و كمتر از حقش در آيد و فرمانش دهند بدوزخ .
و هر كه از گواهى خود برگردد و آن را نهان سازد خدا در برابر خلائق گوشتش را بخوردش دهد و او را بدوزخ برد در حالى كه زبانش را بجود ، و هر كه را دو زن باشد و با عدالت ميان آنها نباشد در قسمتى كه دارند از خودش و مالش روز قيامت در غل آيد و به پهلو مايل است تا بدوزخ رود .
و هر كه بناحق همسايهاش را آزار دهد خدا بوى بهشت را بر او حرام كند و جايش دوزخ است ، آگاه باش كه خدا عز و جل باز رسد هر كس را از حق همسايه و هر كه حق همسايه خود را ضايع كرده از ما نباشد .
و هر كه فقير مسلمانى را اهانت كند براى اينكه فقير است و او را كم شمارد البته كه حق خدا را كم شمرده و پيوسته دچار خشم خدا عز و جل است و دشمنى او تا او را راضى سازد .
و هر كه گرامى دارد فقير مسلمانى را بر خورد خدا را روز قيامت كه برويش خندانست .
و هر كه در سر دو راهى دنيا و آخرت باشد و دنيا را بر آخرت گزيند خدا را عز و جل ملاقات كند و برايش حسنهاى نباشد كه بدان از دوزخ پرهيزد ، و هر كه آخرت را گرفت و دنيا را وانهاد ملاقات كند خدا را روز قيامت كه از او خشنود است .
و هر كه بر زنى و يا كنيزى بحرامى دست يافت و او را وانهاد از ترس خدا عز و جل خدا عز و جل حرام كند بر او دوزخ را و امانش دهد از هراس بزرگ و او را بهشت برد و اگر به حرامى به او رسيد خدا بهشت را بر او حرام كند و بدوزخش برد ، و هر كه از راه حرام مالى بدست آورد خدا از او نپذيرد صدقه و نه آزاد كردن بنده و نه حج و نه عمره و خدا عز و جل بشمار ثواب آنها بر او گناه نويسد ، و آنچه پس از مردنش براى او بماند توشه او گردد بسوى دوزخ ، و هر كه بدان دست يابد و آن را وانهد از ترس خدا عز و جل در پرتو دوستى خدا باشد و رحمتش و به او فرمان بهشت داده شود .
و هر كس بزن نامحرمى دست بدهد روز قيامت در غل آيد و فرمان دوزخش داده شود .
و هر كه با زن نامحرمى خوش و بش كند و لاس بزند بهر كلمهاى كه در دنيا با او سخن گفته هزار سال در دوزخ زندانى گردد ، و زنى كه مرد نامحرمى را بپذيرد كه به او بچسبد و او را ببوسد يا بتن او بچسبد بحرامى يا با او لاس بزند يا او را بگايد بهرزگى بر او گناهى باشد بدان چه بر مرد است ، و اگر مرد به زور او را واداشته گناه او و آن مرد بر آن مرد باشد .
و هر كه دغلى كند با مسلمانى در فروش يا خريد از ما نباشد و در قيامت با يهود محشور
بحار الأنوار ( ج 73 ) ( آداب و سنن ) ( فارسى ) — صفحة 236
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٣٦