و هر كه قرآن را بياموزد و عمدا آن را فراموش كند روز قيامت خدا را ملاقات كند خوره دار و دست به گردن بسته و خدا بشمار هر آيه بر او مارى مسلط كند گماشتهوار .
و هر كه قرآن را بياموزد و بدان عمل نكند و برگزيند بر آن دوستى دنيا و زيورش را ، بايست گردد خشم خدا عز و جل را و همدرجه يهود و نصارى باشد آنان كه كتاب خدا را به پشت سرافكندند و ناديده گرفتند .
و هر كه زنى را بحرامى از دبر بگايد يا مردى يا پسرى را خدا عز و جل محشورش كند روز قيامت بدبوتر از مردار آزار كشند از او مردم تا بدوزخ رود و نپذيرد خدا از او كم و بيشى را و پول و بدلى را و نابود كند عملش را و او را در تابوتى نهد كه با ميخهاى آهنين بسته شده و تختههاى آهنين در ميان تابوت بر او زند تا با آن ميخها بهم جفت شوند ، و اگر يك بند از او را بر صد هزار امت نهند همه بميرند و او سخت دوزخيان باشد در عذاب و هر كه زنا كند با زنى يهودى يا ترسا يا گبر يا مسلمان آزاد باشد يا كنيز يا هر زنى از مردم خدا عز و جل در گورش سيصد هزار در از دوزخ گشايد كه از آنها مارها و كژدمها و زبانههاى آتش بر آيد بر او و بسوزد تا روز قيامت و مردم از گند فرج او آزار كشند و تا قيامت بدان شناخته شود تا فرمان دهندش بسوى دوزخ و همه حاضران از او آزار كشند با عذاب سختى كه بدان گرفتارند زيرا خدا محارم را حرام كرده و كسى غيرتمندتر از خدا نباشد و از غيرت حضرت او است كه هرزگيها را غدقن كرده و حدود و كيفرها را مقرر داشته .
و هر كه سركشد در خانه همسايهاش و نگاه كند به عورت مردى يا موى زنى يا جايى از تنش خدا را بايست است كه او را بدوزخ برد همراه منافقانى كه در دنيا عورت مردم را بررسى ميكردند ، و از دنيا نرود تا خدايش رسوا كند و عورتش را در آخرت بمردم آشكار كند .
و هر كه از نصيب روزيش ناراضى است و شكوه خود را پراكنده و شكيبا نباشد حسنهاى از او بدرگاه خدا بالا نرود و خدا عز و جل را ملاقات كند و بر او خشمگين باشد .
و هر كه جامهاى پوشد و در آن بزرگى فروشد و فيس كند خدا گورش را بلبه دوزخ فرو كشد و در آن جابجا شود تا آسمانها و زمين باشند كه قارون جلهاى پوشيد و در آن به خود باليد و خدا او را بدان جا فرو برد و جابجا شود در آن تا روز قيامت .
و هر كه زنى را با مال حلالى بگيرد جز اينكه قصدش باليدن و خودنمائى به او باشد خدا عز و جل او را بدان نيفزايد جز خوارى و زبونى و باندازهاى كه از او بهره برده او را بر لبه دوزخ وادارد سپس بدان تا هفتاد خريف فرو افتد هر كه مهر زنى را بستم كشد نزد خدا زناكار است و خدا عز و جل روز قيامت به او گويد : اى بنده من كنيزم را با پيمانم به تو بزنى دادم و به پيمانم
بحار الأنوار ( ج 73 ) ( آداب و سنن ) ( فارسى ) — صفحة 235
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٣٥