( 1 )
انتقاد دهم و پاسخ آن
( 2 ) انتقادكنندگان مىگويند : هر گاه امام به قدرى از انظار پنهان شود كه قرنهاى زيادى سپرى شود و نسلهاى متعددى بيايند و بروند و ابدا او را از نزديك نبينند ، بنا بر اين ، هنگامى كه ظهور كند ، براى افراد حاضر در آن عصر ، هيچ دليل و برهانى بر صحت نسب و اثبات امامتش به جز « معجزه » وجود نخواهد داشت و اگر بخواهد از طريق معجزه خود را به مردم بشناساند يا بايد پيامبر باشد و اين بر خلاف اتفاق تمام مسلمين است كه پس از پيغمبر ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) اسلام ، پيغمبرى نخواهد آمد و يا اگر پيامبر نباشد و در عين حال معجزه كند ، اين خود بر خلاف اتفاق همهء مسلمين است كه مىگويند معجزه از علايم خاص پيامبرى است و غير از پيامبر ، فرد ديگرى نمىتواند داراى معجزه باشد .
اين انتقاد نيز مانند انتقادهاى گذشته مردود است به خاطر اينكه : ( 3 ) اولا : اخبار زيادى از پدران مهدى كه همهء آنان امامان شيعه بودهاند ، رسيده است كه نشانههاى قبل از ظهور او را كه همگى