اوليّه ، تفاوتى ندارند و همانا اختلاف آنها در حجم و اندازه است .
محمّد بن عبد اللّه علوى در حاشيهء خود بر سنن ابن ماجه مىگويد : همانا خمره ، فقط به اندازهء سجده كردن وسعت دارد ، ولى حصير به اندازهء قد و قامت انسان مىباشد « 1 » .
در شرح عون المعبود آمده است : همانا خمره ، سجّادهء كوچكى است كه از شاخ و برگ درخت خرما بافته مىشود و بدين جهت ، خمره ناميده شده است كه صورت و دو كف دست را از گرما و سرماى زمين حفظ مىكند و چنانچه از اين اندازه بزرگتر باشد ، « حصير » ناميده مىشود « 2 » .
نزديك به همين معنا در ارشاد السارى ، شرح احوذى بر جامع ترمذى ، فتح البارى و حاشيهء ترمذى آمده است « 3 » .
مرحوم مجلسى رحمه اللّه در حاشيهء كتاب خود ، بحار الأنوار مىنويسد : خمره ، حصير كوچكى است كه از شاخ و برگ درختان خرما بافته شده و به وسيلهء نخهايى آراسته مىشود . اصل كاربرد خمره به عنوان سرپوش براى سر كوزهها و ظرفها بود . اين خمره از گياهان زمين تهيّه مىشد و دسترسى به آن آسان بود ، از اين رو رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم آن را به عنوان محلّ سجده براى پيشانى خويش
هامش
سنن ترمذى ، كتاب الصلاة ، باب 129 . مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 269 و 308 و صفحات بعد از آن . و ص 358 و 320 و ج 2 ، ص 91 و صفحات بعد از آن . سنن نسائى ، كتاب المساجد ، باب 43 و طبقات ابن سعد ، ج 1 ، ص 160 ، ق 2 .
( 1 ) - كتاب الاقامه ، باب 63 - 64 .
( 2 ) - شرح عون المعبود بر سنن ابى داوود ، ج 1 ، ص 248 به نقل از طبرى و فتح البارى و الأزهرى و أبى عبيد هروى و علماى بعد از آنان .
( 3 ) - ارشاد السارى ، ج 1 ، ص 365 . شرح الأحوذى بر جامع ترمذى ، ج 1 ، ص 272 و 126 .
فتح البارى ، ج 1 ، ص 411 و 364 و حاشيهء ترمذى ، ج 2 ، ص 151 - 152 .