گذشته از اين ، دست اسير و گرفتار را با هر بندى كه ممكن بود مىبستند و گاهى جنگجويان مغلوب را مىسوزانيدند . منذر بن امرىء القيس اسيران را در حصارها جمع مىكرد تا آنها را بسوزاند . لذا دارندهء حصارهاى تو در تو ناميده شد .
برخى از شاهان حيره به سوزاندن كسانى كه به دست آنها گرفتار مىشدند ، يا سوزاندن خانمانشان در حالى كه خود آنها نيز در خانههاشان بودند ، معروف شدند . از اين رو به آتش افروز معروف شدند .
نزد اقوام باستانى ، چون روميان و عبرانيان ، كيفر سوزاندن ، از كيفرهاى معروف بود . آنها اين كيفر را از آن رو در محاربان با خويش اعمال مىكردند ، كه هم آنها را مجازات كرده باشند و هم اين كه در دل ديگران ترس و واهمه ايجاد كنند و هم اين كه تبليغاتى براى اينان باشد تا كسى سربلند نكرده و جرات مخالفت و انقلاب بر عليه آنان را به خود ندهد و خود را مستوجب كيفر سوزانده شدن ننمايد . « 1 »
علاوه بر اين اسيران را به كارهاى طاقتفرسا وامىداشتند . همانگونه كه فراعنه نسبت به بنىاسرائيل انجام مىدادند و در طول زندگى آنها را به بيگارى وا مىداشتند . فرزندانشان را سر مىبريدند ، ولى زنانشان را به جهت اصلاح نژاد زنده نگه مىداشتند . از آنها در ساختن اهرام استفاده مىكردند . اگر اسيرى از كار كردن عاجز مىگشت ، يا از آن سرباز مىزد ، او را مىزدند يا مىكشتند . اصولًا نه به خود اسرا اعتنايى مىشد و نه به مشقتها و ناراحتىها و مرگ آنان كه در زير شكنجه و اعمال شاقه رخ مىداد ، توجهى مىگرديد . « 2 » در اين دورهها ، اسير همواره سزاوار همه نوع شكنجه و آزارهاى
هامش
( 1 ) . همان ، ج 5 ، ص 467 .
( 2 ) . لغت نامه دهخدا ، ج 6 ، ص 2603 و 2605 و ر . ك : تاريخ الاممالقديمة فىالشرق ، دكتر اقبال .