مقدمه :
در زمان جاهليت جنگها از مقاصدى مادى چون حس برترىطلبى و ارضاى اميال و هواهاى نفسانى نشأت مىگرفت ، اسيران كشته مىشدند يا به عنوان قربانى تقديم بتها مىگرديدند « 1 » .
پيش از اين هر گاه قبايل در جنگهاى خود پيروز مىشدند و اسيرانى مىگرفتند ، آن اسيران را تا نفر آخر مىكشتند ، ولى بعد تصميم گرفتند كه اسيران را زنده نگه دارند و آنها را چون سائر غنائم جنگى در تملك آرند . « 2 »
اعراب در زمان جاهليت از عادت همسايگان خود متأثر شده بودند ، از اين رو رفتار با اسير در نزد آنان با صفات ترحم و انسانيت متصف نبود « 3 » مثله كردن مقتولين و اسيران جنگى در قوانين آن روزگار حرام نبود . و لذا كشتهها و اسيران جنگ را مثله مىكردند ، يعنى اجزاء بدنشان را قطعه قطعه و جسم آنها را بد شكل مىكردند . اين كار در مورد اسير تا آن جا ادامه مىيافت كه اسير در حالى كه با درد ، قطعه قطعه شدن اعضاى بدن خود و جدا شدن آنها را از جسم خود نظاره مىكرد ، مىمرد . « 4 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : تفسير الميزان ، ج 9 ، ص 136 .
( 2 ) . آثار الحرب ، ص 404 .
( 3 ) . آثارالحرب ، ص 404 .
( 4 ) . المفصل فى تاريخ العرب قبل الاسلام ، ج 5 ، ص 464 .