جاد به على بعل عرسه . 5 / 443 كسى كه مالش را بر خود بخل كند ، آن را به شوهر زن خود بخشش كند . « 1 »
810 / 57 -
من بخل على المحتاج بما لديه كثر سخط اللَّه عليه . 5 / 446 كسى كه بخل ورزد به شخص نيازمند از مالى كه نزد او است خشم خدا بر او زياد گردد .
811 / 58 -
من أقبح الخلائق الشّحّ . 6 / 34 از زشتترين خلق و خوىها بخل است .
812 / 59 -
من سوء الخلق البخل و سوء التّقاضى . 6 / 23 بخل ، و با بد خلقى حق خود را از ديگران خواستن از بد اخلاقى است .
813 / 60 -
ما عقل من بخل بإحسانه . 6 / 76 از عقل خود بهره نبرده كسى كه به احسان خود بخل ورزد .
814 / 61 -
ما أقبح البخل مع الإكثار . 6 / 68 چقدر زشت است بخل ورزيدن با داشتن مال بسيار .
815 / 62 -
ما أقبح البخل بذوى النّبل . 6 / 70 چقدر زشت است بخل ورزيدن به صاحبان كمال و فضيلت .
816 / 63 -
ما عقد إيمانه من بخل بإحسانه . 6 / 73 ايمانش را محكم نكرده كسى كه به احسان و بخشش خود بخل ورزد .
817 / 64 -
ما اجتلب سخط اللَّه به مثل البخل . 6 / 74 چيزى مانند بخل خشم خدا را به خود جلب نكرده است .
818 / 65 -
هذا ما بخل به الباخلون . 6 / 196 اين است آنچه بخل كنندگان بدان بخل ورزيدند . « 2 »
819 / 66 -
ويح البخيل المتعجّل الفقر
هامش
( 1 ) - يعنى به مردى كه پس از او زنش را به همسرى بگيرد و بطور معمول تمامى ، يا بخش عمدهء اين مال در اختيار او قرار گيرد .
( 2 ) سيد رضى ( ره ) در نهج البلاغه در باب « الحكم » ( حكمت 195 ) فرمايد : امام عليه السلام از كنار مزبلهاى عبور كرد و اين سخن را فرمود ، و در شرح غرر الحكم ، ج 6 ، ص 195 - اين گونه روايت شده كه آن حضرت بر برنجى گذشت كه گشوده شده بود و اين سخن را فرمود ، و برنج را به همان مزبله معنى كرده است .