گفت : آن مرد ديگر على بن ابى طالب عليه السّلام بود ، و مادر ما ( عايشه ام المؤمنين ) تا آنجا كه ميتوانست نام او را بنيكى ياد نميكرد .
و روش زمامداران ستمگر اين بود كه هر كه نام على عليه السّلام را بنيكى ياد ميكرد او را با تازيانه ميزدند ، بلكه در اين راه گردن ميزدند ، و مردم را ببيزارى جستن از او وادار ميكردند ، و در بارهء كسى كه براى او چنين پيش آيد عادت بر اين جارى شده كه هيچ نام نيكى از او بجاى نماند تا چه رسد باينكه فضائل او نقل شود ، و اين همه مناقب در بارهاش روايت شود ، يا نشانهء در حقانيت او بر جاى ماند ، و همين كه اين فضائل از او آشكار شده و مناقب او عالمگير گشته و چنانچه گفته شد در ميان شيعه و سنى شايع شده و دوست و دشمن در نقل آن مسخر گشتهاند بهم خوردن عادت را در بارهء او ثابت كند ، و راه برهان را بوسيلهء اين نشانهء روشن بما آشكار نمايد .
[ فصل ( 59 ) گرفتارى فرزندان و اولاد آن حضرت ]
و از نشانههاى خداوند در آن حضرت عليه السّلام اين بود كه هيچ كس در بارهء فرزندان خود همانند آن حضرت دچار و گرفتار نشد ، زيرا شنيده نشده كه هيچ گروهى از فرزندان پيغمبر يا امام يا پادشاه زمانى از نيكوكار و بدكردار گرفتار ترس و هراس شود مانند آن ترس و هراسى كه فرزندان امير المؤمنين عليه السّلام دچار شدند و به هيچ كس اين اندازه بلا و اندوه نرسيد كه به آنان رسيد چه اينكه آنان را كشتند يا از شهر و ديارشان آواره نمودند يا بترس و هراسى دچار ساختند ، و به هيچ طائفه و دستهء از مردم اين همه انواع شكنجه و زجر وارد نگشت كه به اين دسته رسيد ، پس گروهى از ايشان را بطور ناگهانى و غافلگير كردن و حيله كشتند ، و بسيارى از آنان