[ فصل ( 57 ) در اينكه هرگز از برابر دشمنى نگريخت ]
و از نشانههاى خداى تعالى در بارهء او نيز اين است كه با وجود اينكه روزگار درازى در جنگها بسر برد و جامهء رزم پوشيد ، و با دلاوران زيادى از دشمن و بزرگانشان روبرو شد ، و با اينكه آنان يورش بر او ميبردند ، و حيلهها براى غافلگير كردن او به كار بردند ، و در اين راه كوششها كردند ، با همهء اين احوال از برابر هيچ يك از ايشان نگريخت و به هيچ كدام پشت نكرد ، و هيچ گاه از جاى خود دور نشد ، و از هيچ كدام از حريفان جنگى نترسيد ، ولى جز او دلاوران ديگر جنگى ( چنين نبودند ) و نشد كه آنان دشمن خود را در جنگ ديدار كنند جز اينكه گاهى در برابرش ايستادگى ميكرد و گاهى از ميدان او ميگريخت ، زمانى بر او حمله ميكرد ، و زمانى عنان اسب را ميكشيد و رو بهزيمت مينهاد ، و از آنچه گفته شد سخن ما روشن شود ، و معلوم گردد كه آن حضرت عليه السّلام در نشانهء روشن ( خدائى ) و معجزهء آشكار ( كه در وجودش بود ) و بهم خوردن جريان عادى بوسيلهء او ممتاز و منحصر بفرد بود ، و خداوند بوسيلهء اينها بامامت او مردمان را راهنمائى فرموده ، و بدين وسيله پرده از واجب بودن پيروى او برداشته و او را از همهء مردمان ممتاز فرموده است .
[ فصل ( 58 ) كثرت فضائل و مناقب و شيوع آن در پيش خاصه و عامه ]
و از نشانهها و دليلهاى مخصوص به آن حضرت عليه السّلام همين آشكار شدن فضائل او در ميان سنى و شيعه است ، و مسخر شدن همگان در نقل كردن مناقب ، و كرامتهاى مخصوص به او ، و گردن نهادن دشمن از ميان آنها به آنچه دليل بزيان ايشان است ( اينها خود نشانهء بزرگى است ) با اينكه مردمان منحرف و