حسن و حسين عليهم السّلام كه با شدت نيازى كه بدان خوراك و قوت روزانه داشتند ديگرى را بر خود مقدم داشتند اين آيات را فرو فرستاد : « و خوراندند آن خوراك را با اينكه دوست داشتند به بينوائى و يتيمى و اسيرى ، جز اين نيست كه ميخورانيم شما را براى روى خدا و نخواهيم از شما پاداشى و نه سپاسى ، همانا مىترسيم از پروردگار خويش روزى را كه ترشروى و آشفته خوى است ، پس نگاهشان داشت خدا از بدى آن روز و بديشان ارزانى داشت خرمى و شادكامى ، و بخاطر شكيبائى كه داشتند خداوند پاداششان داد بهشتى و حريرى » ( سورهء انسان آيه 8 تا 12 ) پس پاداش آنان را بطور قطع و بدون قيد و شرط فرمود و مانند ديگران مشروط بزمانى و حالى نفرمود چنانچه از پيش گذشت .
[ فصل ( 51 ) نتيجه فصل سابق ]
و در اين داستان يعنى سفر حجة الوداع رسول خدا ( ص ) ، فضيلتهائى كه مخصوص بأمير المؤمنين عليه السّلام گشت و منقبتهائى كه تنها بهرهء آن حضرت عليه السّلام شد بيان داشتيم ، و چنانچه گفته شد على عليه السّلام در حج و قربانى و مناسك شريك پيغمبر ( ص ) گشت و خداى تعالى آن بزرگوار را موفق فرمود كه با رسول خدا ( ص ) در نيت حج يكسان و در اين عبادت بزرگ چون او باشد و مرتبه و جاه او نزد پيغمبر گرامى و منزلت و مقامش پيش پروردگار متعالى بدان جا رسيد كه ستايش او را آشكار نمود ، و پيرويش را بر همهء خلايق فرض و واجب فرمود ، و او را مخصوص بجانشينى خود كرد ، و مردمان را بفرمانبردارى از آن حضرت دعوت كرده و از مخالفت او بر حذر داشته و نهى فرمود ، و در بارهء پيروان و يارانش دعا نموده و به آنان كه مخالفتش كنند و آشكارا بدشمنى او برخيزند نفرين و لعنت فرستاد ، و با اين ترتيب از روى مقام برترى او بر همهء بندگان پرده برداشت ، و اين فضيلتى است كه هيچ يك از امت با او در اين فضيلت انباز و شريك نگشت ، و كسى بجاى آن ، فضيلت ديگرى