فرد زمانهء خود بود به دليل اين سخن خداوند متعال [ درباره او ] كه : « و أنفسنا و أنفسكم » [ كه مراد از أنفسنا على عليه السّلام است ] . و مساوى با افضل ، افضل است . و به دليل نياز پيامبر به او در قضيهء مباهله . و به دليل آنكه لازم است امام ، معصوم باشد و حال آنكه به اتفاق همه ، هيچيك غير او - از ميان كسانى كه برايشان ادعاى امامت شده - معصوم نيست ! پس اوست كه امام است . و به دليل آنكه او [ از همه ] داناتر بود ، چراكه صحابه در وقايع [ و مشكلات ] خود به او مراجعه مىكردند ولى او به هيچيك از آنها مراجعه نكرد . و به دليل سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم كه : « داورترين شما على است » و قضاوت ، علم [ و دانش ] مىطلبد . و به دليل آنكه او زاهدتر از غير خود بود تا آنجا كه دنيا را سه طلاقه كرد .
مىگويم : زمانى كه مصنف از بحث شرايط امامت فارغ شد بحث تعيين امام را آغاز كرد . و مردم در اينباره اختلافنظر دارند و گروهى گفتهاند كه امام ، پس از رسول خدا عباس بن عبد المطلب است به موجب ارث بردن از رسول خدا . و بيشتر مسلمانان گفتهاند كه او ابو بكر بن أبى قحافه است بسبب آنكه مردم او را برگزيدند . و شيعه گفته است كه او على ابن ابى طالب عليه السّلام است با نص بر [ امامت ] او از سوى خدا و رسولش . و اين همان نظر حق است و مصنف بر حقانيت آن به دلايلى استناد كرده است .
[ دليل حقانيت امام بودن على ( ع ) بعد از رسول الله ( ص ) ]
اول : رواياتى كه شيعه به صورت متواتر نقل كرده است به گونهاى كه [ براى انسان ] علم يقينى ايجاد مىكند [ كه عبارتست ] از سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در حق على كه :
« بر او با عنوان امير مؤمنان سلام دهيد » و « تو جانشين پس از من هستى » و « تو ولى هر مرد و زن مؤمن پس از من هستى » و غير اينها از تعابيرى كه بر مقصود ما دلالت مىكند . پس اوست كه امام است و اين همان مطلوب است [ كه در پى اثباتش بوديم ] .
دوم : آنكه او برترين مردم پس از رسول خداست و لذا او امام است چراكه تقديم مفضول بر فاضل امرى قبيح است . اما اينكه او افضل [ و برتر ] است : اول آنكه او مساوى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم است و پيامبر افضل است پس مساوى با او هم افضل است و گرنه