فصل ششم مبحث امامت
مصنف مىفرمايد : فصل ششم در امامت و در آن چند مبحث وجود دارد :
اول : امامت رياستى عام در امور دين و دنياست براى شخصى از اشخاص به جانشينى از پيامبر . و آن عقلا واجب است زيرا كه امامت لطف است زيرا ما قطعا مىدانيم كه مردم اگر رئيس راهنما و مورد اطاعتى داشته باشند كه حق مظلوم را از ظالم بگيرد و ظالم را از ظلم بازدارد ، آنگاه به صلاح نزديكتر و از فساد دور تر خواهند بود و گذشت كه لطف واجب است .
مىگويم : اين بحث كه بحث امامت است از توابع و نتايج بحث نبوت است ، و امامت رياستى عام در امور دين و دنيا براى شخص انسانى است . لذا [ در اين تعريف ] « رياست » جنس قريب و « نسبت » [ يعنى ارتباط بين شخصى با ديگر افراد ] جنس بعيد است و « عام » بودن فصلى است كه امامت را از ولايت قاضيان و نواب متمايز مىكند . و « در امور دين و دنيا » بيانگر متعلق رياست است چراكه اين رياست همچنانكه در دين است در امور دنيا هم هست . و قيد « براى شخص انسانى » اشارهاى است به دو امر : يكى آنكه شخص مستحق اين رياست ، يك شخص معين و شناخته شده از طرف خداى متعال و پيامبرش مىباشد نه هر شخص كه شد . و دوم آنكه در