را در برگرفته است كه هرگز نمىپوسند . علماى اسلام نيز روايات نهى كننده را مثل آنچه گفتيم تفسير كردهاند .
بيضاوى گويد : چون يهود و نصارى به قبر پيامبران از روى بزرگداشت و احترام سجده مىكردند و آن را قبلهاى قرار مىدادند كه در نماز به طرف آن رو مىكردند و قبور را بتى قرار داده بودند ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آنان را لعن كرد و مسلمانان را از چنين كارى برحذر داشت . اما كسى كه در نزديكى يك انسان صالح ، مسجدى بسازد و با نزديك شدن به آن قصد تبرك داشته باشد ، نه تعظيم و توجّه و امثال آن ، اين هرگز مشمول آن تهديد ياد شده نخواهد بود . « 1 »
سندى ، شارح سنن نسائى گويد : آنان قبور پيامبرانشان را مسجد ، يعنى قبلهء نماز قرار داده بودند و به طرف آن نماز مىخواندند . يا مساجدى ساخته بودند كه در آنها نماز مىخواندند و شايد دليل كراهت اين باشد كه گاهى چنين كارى به پرستش خود قبر مىانجامد .
. . . تا اينكه مىگويد : پيامبر صلى الله عليه و آله امت خويش را برحذر مىدارد كه با قبر او همان كنند كه يهود و نصارى با قبور پيامبرانشان مىكردند ، يعنى آن قبرها را مسجد قرار مىدادند ، يا به عنوان تعظيم به سوى آنها سجده مىكردند ، يا آنها را قبله قرار مىدادند و در نماز به طرف آنها رو مىكردند . « 2 »
هامش
( 1 ) . فتح البارى فى شرح صحيح البخارى : ج 1 ، ص 525 ، طبع دار المعرفه . نزديك به اين معنى در « ارشاد السارى » ج 2 ، ص 437 باب بناى مساجد بر قبور ، آمده است .
( 2 ) . سنن نسائى : ج 2 ، ص 41