بالغرور . ( 1 ) لا تدوم حبرتها ، و لا تؤمن فجعتها . غرّارة ضرّارة ، حائلة زائلة ، نافدة بائدة ، أكّالة غوّالة . لا تعدو - إذا تناهت إلى أمنيّة أهل الرّغبة فيها و الرّضاء بها - أن تكون كما قال سبحانه : « كَماءٍ أنَزْلَنْاهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تذَرْوُهُ الرِّياحُ ، وَ كانَ اللّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً » . ( 2 ) ألم يكن امرؤ منها في حبرة إلّا أعقبته بعدها عبرة ، و لم يلق من سرّائها بطنا ، إلّا منحته من ضرّائها ظهرا ، و لم تطلهّ فيها ديمة رخاء ، إلّا هتنت عليه مزنة بلاء ( 3 ) و حريّ إذا أصبحت له منتصرة أن تمسى له متنكّرة ، و إن فريفتگى .
( 1 ) هميشه نماند شادى او ، و ايمن نشوند دردمند شدن آن را . فريبنده [ اى ] مضرّت رساننده ، گردنده [ اى ] زايل شونده ، به آخر رسنده [ اى ] هلاك كننده ، نيك خورنده [ اى ] هلاك كننده ، تجاوز نكند - چون به نهايت رسد وا آرزوى اهل رغبت در او و رضا به آن - به آن كه باشد چنانك گفت او تعالى : « همچو آبى كه فرو فرستاديم او را از آسمان ، بياميخت به آن گياه زمين ، پس گشت گياه ريزهء خشك كه پراكنده كند آن را بادها ، و بود خدا بر همه چيز توانا . » ( 2 ) اى نيست كه باشد مردى از آن در شادى الّا كه در عقب و ميراث داد او را پس از آن اشك ، و نرسد [ كسى را ] از مسّرت آن نفعى و راحتى الّا كه در رساند او را از سختى آن درشتى و مشقّت ، و نباريد به او بارانى در او ، باران شبانه روزى آسايش ، مگر كه بريخت و سيلان كرد بر او ابر بلا . ( 3 ) و سزاوار است [ كه دنيا ] چون [ در ] صبح آيد مر او را يارى دهنده [ باشد ] ، چون شبانگاه آيد براى او از حال بگردند [ ه ] ، و اگر جانبى از او
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 251
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٥١