أنكروا ، مفزعهم في المعضلات إلى أنفسهم ، و تعويلهم في المبهمات على آرائهم . ( 4 ) كأنّ كلّ امرئ منهم إمام نفسه ، قد أخذ منها فيما يرى بعرى موثقات ، و أسباب محكمات . ( 5 )
88 - و من خطبة له عليه السلام
أرسله على حين فترة من الرّسل ، و طول هجعة من الأمم ، و اعتزام من الفتن ، و انتشار من الأمور ، و تلظّ من الحروب ، و الدّنيا كاسفة النّور ، ظاهرة الغرور ، على حين اصفرار من ورقها ، نشناختند ، و نا شايست نزديك ايشان انكار نكردند ، پناه گاه ايشان در مشكلات وا نفس هاى ايشان [ است ] ، و اعتماد ايشان در مسائل پوشيدهها بر راى هاى ايشان . ( 4 ) گويى كه هر مردى از ايشان پيشواى نفس خود [ است ] ، بدرستى كه فرا گرفت از نفس خود در آنچه ديد و اعتقاد داشت [ به ] بندنههاى محكم ها ، و سبب هاى محكم و استوار . ( 5 ) 88 - [ و از خطبههاى آن حضرت - عليه السلام - است ] بفرستاد او را بر هنگام خالى بودن از پيغمبران ، و [ در وقت ] درازى خفتن [ و غفلت ] گروهان ، و عزم [ و آهنگ ] كردن فتنهها ، و جدا شدن [ و پراكندگى ] كارها ، و زبانه زدن [ آتش ] حرب ها ، و دنيا نقصان شونده [ بود ] روشنى او ، و ظاهر و روشن [ بود ] فريفتن او ، [ و