أوليائه ، و هو لباس التّقوى ، و درع اللّه الحصينة ، و جنتّه الوثيقة . ( 1 ) فمن تركه رغبة عنه ألبسه اللّه ثوب الذّلّ ، و شمله البلاء ، و ديّث بالصّغار و القماءة ، و ضرب على قلبه بالإسهاب ، و أديل الحقّ منه بتضييع الجهاد ، و سيم الخسف ، و منع النّصف . ( 2 ) ألا و إنّي قد دعوتكم إلى قتال هؤلاء القوم ليلا و نهارا ، و سرّا و إعلانا .
( 3 ) و قلت لهم : اغزوهم قبل أن يغزوكم ، فو اللّه ما غزي قوم قطّ في عقر دارهم إلّا ذلّوا . ( 4 ) فتواكلتم و تخاذلتم حتّى شنّت عليكم الغارات ، و ملكت عليكم الأوطان . ( 5 ) فهذا أخو غامد و قد وردت براى خاصهّء دوستان خود ، و آن لباس پرهيزگارى است ، و زره خداى استوار ، و سپر محكم و استوار [ او است ] . ( 1 ) پس هر كه بگذاشت آن را به رغبت بگردانيدن از او ، در پوشد او را خداى جامهء حقارت ، و عام گرداند و فرو گيرد او را مكروهى ، و ذليل گرداند به حقارت و دنائت و زشتى ، و بديد كند و مهر نهد بر دل او به نادانى و به شدن عقل ، و باز دارند دولت حقّ را از او به ضايع كردن جهاد ، و رنجه دارند او را به ظلم ، و باز دارند از او انصاف و عدل را . ( 2 ) بدان و بدرستى كه بخواندم شما را وا قتال و كارزار كردن اين گروها [ ن ] ، يعنى قوم معاويه ، شب و روز ، [ و ] پنهان و آشكارا . ( 3 ) و گفتم مر ايشان را : كه جهاد كنيد و غزو با ايشان پيش از آن كه غزو كنند با شما ، پس به حقّ خدا كه غزا نكنند و اقومى هرگز در اصل سراى ايشان مگر كه ذليل شوند . ( 4 ) پس وا گذاشتيد بعضى وا بعضى ، و فرو گذاشتيد ، تا وا ريختند بر شما غارت ها ، و مالك شدند و وا گرفتند وا شما وطن ها ، يعنى وا گرفتند . ( 5 ) پس اين
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 59
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٥٩