21 / 105 - 92
92 . بدرستى كه اين دين شما دينى يگانه دين يكى و خدا يكى متفق در اصول دين و من پروردگار شماام پس بپرستيد مرا .
93 . و ببرّيدند اهل الكتاب كار خويش را در ميان خويش يعنى پيشينگان آنگه كه مختلف شدند ، آنگاه گفت : همه بسوى ما بازگردندگانند تا ما ايشان را جزا دهيم .
94 . پس هر كه كند از كردارهاى شايسته و او گرونده است پس نه هيچ ناسپاسى مر كوشش او را و ما مرو را نويسندگانيم يعنى نگاه دارندهء آنيم .
95 . و واجب است گروهى گفتند حرام است و لا صلتست بر اهل دهى و شهرى كه نيست كرديم آن را كه ايشان بازنگردند .
96 . تا آنگاه كه گشاده شود سدّ يأجوج و مأجوج و ايشان از هر بالايى و پشتهء فرو مىدوند كه بر هر چه بگذرند آن را هلاك كنند .
97 . و نزديك آمد آن وعدهء راست ، پس ناگاه القصّه آن برخاسته بازمانده از هول و هيبت واجسته و بيرون نشسته چشمهاى آنانى كه نگرويدند . و همىگويند اى واى ما ! هراينه بوديم در بىآگاهى از اين روز نه كه بوديم ستمكاران بيدادگران به معصيت كردن .
98 . هراينه شما و آنچه مىپرستيد از بتان از [ 417 ] فرود خداى هيمه هيزم ، آتش افروز دوزخ ، شما مر آن را درآيندگان لا محاله .
99 . اگر بودى اينان يعنى بتان خدايانى بر حقيقت كه نه در آمدندى او را دوزخ و همه عابد و معبود در آن جاويدانند .
100 . مر ايشان راست در آن نرّستى چون اول بانگ خر و ايشان در آن هيچ نشنوند از آنكه كر باشند .
101 . هراينه آنانى كه پيش رفت مر ايشان را از ما نيكويى يعنى بهشت ، اينان از آن دوركردگانند .
102 . نشنوند آواز و نرّست آن بانگ آن دوزخ را و ايشان در آنچه آرزو كند تنهاى ايشان دلهاى ايشان از لذّتها جاويدانند .
103 . اندوهگين نكند ايشان را آن بيم مهينتر و پيش آيد ايشان را فرشتگان و همىگويند اين روز شما آنى كه بوديد كه وعده كرده مىشديد .
104 . روزى كه درنورديم آسمان را همچو در نورديدن دبير مر نامه نبشته را ، همچنان كه آغاز كرديم در نخستين آفريدنى بازگردانيم او را باز آريم او را به هيات اوّل برهنه و بىختنه وعده كرديم وعدهء بر ما ، بدرستى كه ما هستيم يعنى بعث و اعادت كنندگان .
105 . و هراينه نوشتيم در كتاب داود نام كتابهاى آسمانى از پس ياد كردن اين امّت يعنى از پس آنكه اندر لوح محفوظ ياد كرديم كه اين زمين ، ميراث يابد گيرد آن را بندگان من شايستگان .
القرآن الكريم (فارسى) — صفحة 280
مساهمون: كتاب الله تبارك وتعالى
ص٢٨٠