7 / 28 - 20
20 . پس وسوسه كرد برشورانيد مر آن دو را آدم و حوّا را آن ديو تا پيدا كند مر آن دو را آنچه پوشيده شده بود از آن دو از اندامهاى عورت ايشان . و گفت ابليس : نه بازداشت شما را پروردگار شما از اين درخت گندم مگر از بهر آن كه اگر بخوريد باشيد دو فرشته يا باشيد از جملهء جاويد ماندگان .
21 . و سوگند ياد كرد ايشان را كه من مر شما را هراينه از جملهء نيك خواهانم .
22 . پس فرو آورد ايشان را به فريبى ، پس چون بچشيدند از آن درخت ، پيدا شد مر آن دو را اندامهاى عورت ايشان ، و در ايستادند كه همىدوختند بر خويشتن از برگهاى درخت انجير بهشت . و بخواند ايشان را پروردگار ايشان ا نه بازداشتم شما را از آنتان درخت و گفتم شما را بدرستى كه اين ديو مر شما را دشمنى است پيدا و هويدا ؟
23 . گفتند آدم و حوّاء : اى پروردگار ما ! ستم كرديم تنهاى خويش را و اگر نيامرزى ما را و نه بخشايى ما را هراينه باشيم از جملهء زيانكاران .
24 . گفت خداى : فرو آييد آدم و حوّاء و مار و ابليس ، برخى از شما مر برخى را دشمن است و مر شما راست [ 186 ] در زمين آرامگاهى و برخوردارئ تا هنگام مرگ يا قيامت .
25 . گفت خداى : در آن زمين همىزييد و هم در آن زمين همىميريد و هم از آن زمين بيرون آورده شويد .
26 . اى پسران فرزندان آدم ! هراينه فرو آورديم بر شما پوششى كه بپوشاند اندامهاى عورت شما را و جامهء نرم نيكو و خواسته و پوشش پرهيزكارى آنت بهتر است . آنت از جملهء نشانهاى خداست تا مگر ايشان درانديشند نعمتهاى خداى را .
27 . اى پسران فرزندان آدم ! آزموده مگر داند در محنت ميندازدا شما را اين ديو همچنان كه بيرون كرد او پدر و مادر شما را آدم و حوّاء را از بهشت بيرون مىكشد مىستاند از ايشان دو پوشش آن دو را تا كه نمايد ايشان دو را اندامهاى عورت ايشان دو را ، بدرستى كه آن ديو همىبيند شما را او و گروه او از آنجا كه نمىبينيد شما ايشان را . بدرستى كه ما گردانيديم اين ديوان را دوستانى مر آنانى را كه نمىگروند .
28 . و چون كنند كار زشتى يعنى طواف برهنه گويند : يافتيم بر آن پدران ما را و خداى فرمود ما را به آن . بگوى اى محمّد ، بدرستى كه خداى نفرمايد به زشت كارى ، ا همىگوييد بر خداى آنچه نمىدانيد ؟
القرآن الكريم (فارسى) — صفحة 128
مساهمون: كتاب الله تبارك وتعالى
ص١٢٨