مدتى كوتاه و معلوم در آنجا اقامت گزيد تا اشقى الآخرين عبد الرحمن بن ملجم عليه لعنة الله و لعنة اللاعنين آن بزرگوار ( ع ) را بقتل رسانيد ، در آن هنگام عمر شريف آن امام ( ع ) به تقريب شصت و سه سال بود ، و من وقتى اين كتاب را براى تو و برادرانت و براى آنان كه عزيزان منند نوشتم وارد سن شصت و يكم عمر در اين سراى گذرا شده بودم . اميدوارم خداى جل جلاله طول بقا عنايت فرمايد .
رفع اشكال از كلام امير مؤمنان عليه السلام
بخش 159
در نامه پدرت على ( ع ) به شيعيان خود ديديم كه فرموده است : « ما كان يلقى في روعى و لا عرض في رئيى ان وجد الناس الى غيرى ) ( بر خاطر من نمىگذشت كه مردم مرا رها كنند و به ديگرى روى آورند ) يعنى آن حوادث كه براى ذات مقدسش روى داد بخاطر حضرتش نگذشته بود . اين سخن با سخن ديگر او ( ع ) كه فرموده است كه پيمبر ( ص ) او را به همه رويدادهاى آينده آگاه فرموده بود منافى نيست . شايد منظور ازين سخن آن باشد كه اگر مسأله بوسيلهء سخنان رسول اكرم ( ص ) كشف نشده بود باور نمىكرد و بر خاطر هيچ كس نيز نمىگذشت كه انصار و موافقان انصار مىدانستند كه ديگران بر آن حضرت مقدم خواهند شد و به خلافت خواهند رسيد . چه ، عقل صرفا از راه عقل باور نمىكرد كه آنان حقوق كسى را پايمال كنند كه آنان را به ايمان راه نموده بود و پس از خوارى سرفرازى داده بود و از پليدى و ننگ پرستش چوب و سنگ