را در پيشگاه خداى جل جلاله رسوا مكن و نزد او جلّ جلاله و گذشتگان پاكمان شرمنده مساز . و سرافراز باش و بدان كه پروردگار جهانها به تو منت دارد كه مال خود را در دست تو به امانت گذاشته است و پيمبر خود را براى رهنمايى به سوى تو فرستاده است .
اگر مولاى من كه همه امور معيشت و زندگى مرا بر عهده دارد امانتى به من بسپارد سپس آن را از من بطلبد به حكم عقل بايد آن را بىمنّت و بىطلب مزد ، به او بازگردانم .
چه ، زمانى دراز زحمت حفظ آن را از عهده من بر مىدارد و با اداى آن امانت با ياد نيكو سرافرازم مىفرمايد .
بر تو باد كه سخن مرا بپايى و هرگز در مقابل اين اداى امانت مزدى نخواهى .
آيا خرد ميپذيرد از كسى كه پيش از شناخت او و انجام طاعت و خدمت ، او به تو احسان كرده و دريافت اين موهبت را به تو ارزانى فرموده است در مقابل باز پس دادن امانت ترا پاداشى ندهد ؟ .
نه ، هرگز چنين نيست ، بلكه در باره كسانى كه بوظيفه خود اقدام مىكنند پاداش هنگفت ادا مىفرمايد چندان كه گيرنده پاداش ، خود اعتراف مىكند كه كار او بسى كمتر از احسانى است كه در باره او شده است . به خدا سوگند اى فرزند كه پدر « على بن موسى بن جعفر » در بيشتر اوقات نه دهم مالى را كه به دستش رسيده و زكات به آن تعلق گرفته بود انفاق مىفرمود و يك دهم آن را براى مصرف خود و خانواده نگاه مىداشت . آرى مملوكى كه مىداند درين جهان دير نمىپايد و مولاى او آنچه را به او انفاق كرده است پس مىستاند و به ديگرى مىسپارد و دو فرشتهء مقرّب ، اعمال او را مىنويسند بايد كه
كشف المحجة لثمرة المهجة ( فانوس ) ( فارسي ) — صفحة 215
مساهمون: اسد الله مبشرى
ص٢١٥