زكات
بخش 145
و اى محمد اى فرزند كه اميدوارم خداى جل جلاله ترا از گناه و عيب پاكيزه فرمايد و توفيق جميل اداى واجبات و مستحبات عنايت نمايد . مىدانى كه تو و هر كس كه در اين جهان پاى مىنهد تهيدست مىباشيد و به مقتضاى ماهيّت ، حكم فقر ذاتى در باره شما جارى است . همه مسكين و تهيدستند و فقراء الى الله . هيچ يك نه در آفرينش زمين با حضرت حقتعالى شركت و همكارى داشتهايد نه در آفرينش كانها و اموال نه در تدبير ادارهء آنها .
ذات اقدس او جل جلاله جدّت « محمّد ( ص ) » را مبعوث فرمود و كتابى را كه به دست قدرت خود نگاشته است به وسيله او به تو فرستاد و در آن ياد فرمود كه بايد بعضى از اموالى را كه به تو عنايت فرموده است به او بسپارى تا براى تو ذخيره كند و در اين جهان نگهبان باقى اموال تو باشد و از تو بلا بگرداند و در مقابل مزد سود فراوان نصيبت كند پس آيا خرد مىپسندد كه در تقديم اندكى از مال خود در مقابل اين همه برترى و سود درنگ كنى و به سهل انگارى بگذرانى ؟ يا چيزى را مىخواهد براى تو نگاه دارد تقديم او نكنى يا چنين پندارى كه دست قدرت او كه از آغاز زندگى به تو اين همه لطف و عنايت روا داشته است از مال ناچيز تو خالى است . يا از واپس گرفتن آن از تو ناتوانست ؟ نه به خدا اى فرزند ، چنين نيست . پس مرا و خود