بخش 116
و اى فرزندم اى محمد ، بدان كه اگر خداى تعالى دمى در شب يا روز به عدالت با ما رفتار كند هرگز ما را بقائى نماند و كار ما به نابودى كشد زيرا حق حضرتش را رعايت نمىكنيم و در پيشگاه مقدّسش آن اندازه كه حق ديگران را مىپاييم حق جلالتش را پاس نمىداريم .
و به آن پايه كه بندگان حضرتش را كه سراپا به او نيازمندند بزرگ مىداريم از حضرت او تجليل نمىكنيم .
و بسا كه دل به آن مردم خوش مىكنيم و مشغول آنان مىشويم امّا از حضرت او جل جلاله روى مىگردانيم ؛ به زبان به ياد اوييم و به دل در انديشه غير او . پس اگر روان ما را از كالبد برآورد و عنايات خود را از ما سلب فرمايد و آب و نان ما را ببرد و در زندان خشم خود قرارمان دهد به حق او سوگند كه شايسته آنيم و چرا كه چنين نباشد ؟ حالى كه با نفس خود و ديگر نيروهاى خود كه از مواهب الهى است چنان مىكنيم كه در معرض باز خواست و خشم او جل جلاله در مىآييم و حرمت و عظمت او را جل جلاله كوچك مىشمريم با اين همه در ساحت قدسش گام مىنهيم . پس زنهار كه اين امور را كوچك و بيمايه نپندارى كه چنين كار عمل نادانان و بيخبرانست . هان ، پيروى آن گروه مكن كه خداوند جل جلاله فرمايد :
* ( وَلَنْ يَنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ إِذْ ظَلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذابِ مُشْتَرِكُونَ ) * ( سوره زخرف ، آيه 38 )
كشف المحجة لثمرة المهجة ( فانوس ) ( فارسي ) — صفحة 150
مساهمون: اسد الله مبشرى
ص١٥٠