زنده بودن او بيزار و بمرگش شاد باشد .
يكى از حقوق رسول اكرم ( ص ) پس از رحلت وى ، بويژه روز وفات آن بزرگوار ، بر عهده مردم ، آن بود كه همه مسلمانان بر خاك بنشينند بلكه خاكسترنشين شوند به كردار مصيبت رسيده گان جامه سياه پوشند و در آن روز بخصوص از خوردن و آشاميدن خوددارى كنند و زن و مرد به زارى و بيقرارى پردازند و مصيبت زده بگريند و آن روز را روزى بدانند كه عزاى آن نه در جهان مانندى داشته است و نه مانندى خواهد داشت . هيچ بهانه اى نداشتند كه آن مصيبت بزرگ را براى بدست آوردن ولايت و تحميل خود بر مردم در نظر نگيرند ، چه رسد به اينكه كارى كنند كه عقل و شرع آن را ناروا مىداند يعنى در چنان روز براى حطام دنياى پست با يك ديگر به جنگ پردازند .
اى واى كه آن واقعه ، آنان را چه نكبت بار و رسوايى فزا بود ، واقعه اى كه دلها از آن خونين و چشمها گريان است .
شگفتى آورترين رويدادى كه در كتابهاى مخالفان ديدهام ، و « طبرى » آن را در تاريخ خود ياد كرده است اين است كه « رسول اكرم ( ص ) » در روز دوشنبه در گذشت و تا شب چهارشنبه به خاك سپرده نشد « در روايت ديگر ديدم كه كالبد پاك او ( ص ) سه روز پس از رحلت به خاك سپرده شد ( ابراهيم ثقفى ) در بخش چهارم كتاب ( المعرفه ) به تحقيق مىگويد كه كالبد پاك رسول معظم ( ص ) سه روز بر خاك ماند تا دفن شد زيرا دست اندركاران سرگرم امر ولايت ابو بكر و منازعههاى مربوط به آن بودند . پدرت على ( ع ) نه مىتوانست رسول بزرگوار ( ص ) را رها كند نه مىتوانست پيش از نماز گزاردن آنان بر او او را به خاك بسپارد ، نه ايمن بود كه اگر
كشف المحجة لثمرة المهجة ( فانوس ) ( فارسي ) — صفحة 106
مساهمون: اسد الله مبشرى
ص١٠٦