شيعه اماميه آن را به تواتر نقل كردهاند و روشنگر وضع پدرت ( ع ) با فرقههاى دنيا پرست است . منجمله از كسانى كه آن را نقل كردهاند « ابو جعفر محمد بن بابويه » است ، كه درود خداى نثار او باد - و آن را در بخش دوم كتاب ( خصال ) آورده است و مطلب در باره امتحان خداى عز و جل است اوصياى پيمبران را هنگام زندگانى پيمبران در هفت موطن و پس از وفاتشان نيز در هفت موطن و اينك آن نوشته نزد ما در جملهء مجلَّدات موجود است و مطالب به طريقهاى روشن ادا شده است . پس ترا بايد كه رازهاى اسلام و ايمان را كه در آنست دريابى و شرح حال آن بزرگوار ( ع ) را با دشمنان او كه ان شاء الله تعالى در پايان اين رساله كه به تو مىنويسم مطالعه خواهى كرد . بدانى منظور من از نوشتن اين رساله اشاره به اخبار نيست و الَّا آن خبر را نقل مىكردم اما اينك اين بس كه بعضى از موارد آن را كه نزد اهل اعتبار مشهور است به تو باز گويم . همانا كه پدرت على ( ع ) براى حفظ اساس اسلام و پايدار ماندن اين « اذان » و نگاهداشتن آنچه از قرآن در دست مردم است و حفظ نماز رو به قبله و حفظ احكام ظاهرى ، از سوى خداى تعالى تاييد گرديد . اگر خداى تعالى با قدرت باهر خود او را نيرو نمىداد همانا كه از نگاهداشتن اين امور دشوار ناتوان مىشد .
پاك است خدايى كه او را بر اين كار به عنايت و فضل خود نيرو بخشيد و چه مناسب است اين سخن « خنساء » در باره جدّت مولانا على ( ع ) :
و ما بلغت كفّ امرء متطاول
به المجد الَّا حيث ما نلت اطول
و ما يبلغ المهدون في القول مدحة
و لو أكثروا الا الذي فيك افضل