مىكند . در اينجا بايد از عضويت ايران در سازمان سنتو ، پيمان دوجانبه نظامى ايران و امريكا كه به سال 1959 منعقد شد ، حضور مستشاران بىشمار نظامى امريكا در ايران و حتى كشاندن سرمايههاى خارجى در شرايطى كه سود كلانى از ايران مىبرند ، ياد كرد .
اصلاحاتى كه در ايران انجام مىگيرد ، ازجمله شركت كارگران در سود كارخانهها و فروش سهام كارخانهها به « كارگران و دهقانان » و قشرهاى ديگر مردم ، همه به منظور پيشگيرى از پيكارهاى طبقاتى است . اما با وجود صدور اين قوانين همراه با تبليغات گستردهاى كه به منظور گمراهى تودهها انجام مىگيرند ، پيكار طبقاتى ازجمله جنبشهاى اعتصابى كارگران از همان نخستين سالهاى انجام اصلاحات آرامآرام آغاز شد و در سالهاى اخير به اوج رسيدهاند . قشرهاى دموكراتيك مردم ايران يعنى كارگران ، روشنفكران ، عناصر ميهنپرست طبقات ديگر ، براى آزادى كامل كشور از بند انحصارهاى امپرياليستى و به منظور به چنگ آوردن حقوق دموكراتيك و آزادى ، دارند بهپا مىخيزند .
پايان
تاريخ ايران از زمان باستان تا امروز ( فارسي ) — صفحة 633
مساهمون: ا . آ . گرانتوسكى
ص٦٣٣