( 1 ) خشنود گردد و نيست شايستهء ستايش جز خداى بردبار كريم و نيست شايستهء ستايش جز خداى علىّ عظيم ، منزّه باد پروردگار آسمانها و زمينها و هر چه ميان آنها است و پروردگار عرش عظيم ، بار خدايا به تو پناه مىبرم از دچار شدن به شقاوت و سرزنش دشمنها و به تو پناه برم از فقر و بار سنگين و به تو پناه برم از منظرهء بد و ناگوار در بارهء اهل و مال و فرزند و ده بار صلوات بر محمد و آلش صلوات فرستد .
( 2 ) 14 - از امام باقر ( ع ) فرمود : بندهاى نباشد كه كه چون صبح كند پيش از بر آمدن خورشيد گويد :
« اللَّه اكبر اللَّه اكبر كبيراً
- منزّه باد خدا در بامداد و پسين ، و سپاس از آن خدا است پروردگار جهانيان بسيار و فراوان ، شريك ندارد ، و صلى اللَّه على محمد و آله » جز اينكه فرشتهاى آنها را دريابد و ميان پر خود نهد و به آسمان دنيا بالا برد و فرشتهها به او گويند : چه همراه تو است ؟ در پاسخ گويد : با من چند كلمه است كه مردى از مؤمنان گفته و آنها چنين و چنانند ، و فرشتهها گويند : خدا رحمت كند هر كه اين كلمات را گفته است و او را بيامرزد و به هر آسمانى كه بالا رود به اهل آن گزارش دهد و آنها گويند : خدا رحمت كند آن را كه اين كلمات را خوانده است و او را بيامرزد تا آنها را به حاملان عرش رساند و به آنها گويد : با من كلماتى است كه مردى از مؤمنان گفته است و چنين و چنانند ، و حاملان عرش مىگويند : خدا اين بنده را رحمت كند و بيامرزد ،
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 181
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٨١