به حق صاحب مقام امامت است :
الف - اولى و احق باشد نسبت به امام سابق بر خود .
ب - سلاح نزد او باشد .
ج - وصىّ معروفِ امام سابق باشد به طورى كه وقتى تو وارد شهر مدينه شدى از عموم مردم و از بچهها پرسيدى : فلان امام به چه كسى وصيت كرده ؟ بگويند : به فلان پسر فلان .
( 1 ) 3 - حفص بن بخترى گويد : به امام صادق ( ع ) عرض شد :
با چه چيز امام شناخته مىشود ؟ فرمود : به وصيت معروفه و به فضيلت ، امام كسى است كه أحدى نمىتواند به او طعنى زند كه گناهى با دهان يا شكم يا فرج كرده است و در بارهء او نتوانند بگويند دروغگو است يا مال مردم خور است و يا مانند اين حرفها .
( 2 ) 4 - معاويه بن وهب گويد : به امام باقر ( ع ) گفتم : نشانهء امام بعد از امام چيست ؟ فرمود : حلالزادگى و پرورش خوب و كنار بودن از لهو و لعب .
( 3 ) 5 - احمد بن عمر گويد : پرسيدم از امام رضا ( ع ) از دليل بر صاحب امر امامت ، فرمود : دليل آن كبر ( سن ) و فضل و وصيت روشن است ، تا آنجا كه چون كاروانى به مدينه وارد شوند و بگويند فلان امام به كه وصيت كرده ؟ گويند : به فلان پسر فلان ، شما با سلاح پيغمبر بگرديد هر كجا آن گرديد ، كه همراه با امامت است ،
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 383
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٨٣